ใจสังคมราชการอยู่แล้ว!”
จ้าวเหล่าฮูหยินทอดมองเหล่าฮูหยินตาปริบๆ “พี่หญิงใหญ่ ยังขาดอีกหนึ่งหมื่นตำลึง…ทำเช่นไรดี”
เหล่าฮูหยินปรายตามา
ฮูหยินรองรีบถอยหลังทันที “ข้าไม่มีนะ!”
ลู่หมู่เอ่ย “ลูกก็ไม่มีเจ้าค่ะ”
ลู่หมู่นั้นไม่มีจริงๆ สินเจ้าสาวของนางถูกเอามาใช้ตั้งนานแล้ว
เหล่าฮูหยินเอ่ยกับน้องสะใภ้ว่า “ข้าจำได้ว่าตระกูลจ้าวมีร้านค้าอยู่ที่ถนนตะวันออกสองร้าน รวมกันน่าจะได้หนึ่งหมื่นตำลึง”
จ้าวเหล่าฮูหยินสีหน้าพลันเปลี่ยน “พี่หญิงใหญ่…”
เหล่าฮูหยินโบกมือ “เรื่องนี้ก็เอาอย่างนี้ล่ะ”
จ้าวเหล่าฮูหยินเดิมทีอยากจะเอาจากตระกูลลู่ทั้งหมด ไม่คิดเลยว่าสินเจ้าสาวของเมิ่งเชียนเชียนจะถูกตระกูลลู่สูบจนเหลือหนึ่งหมื่นตำลึงสุดท้ายแล้ว
อันที่จริงนางก็ขุ่นเคืองพี่สาวสามีเช่นกัน หลายปีมานี้พี่สาวสามีใช้เงินของแม่หนูตระกูลเมิ่งไปไม่ใช่น้อยๆ เกรงว่าจะเก็บเป็นเงินสำรองเยอะน่าดู แต่กลับจะให้ตระกูลจ้าวขายร้านค้าที่คุ้มค่าที่สุดสองร้านนี้ออกไป
แต่นางพูดออกไปไม่ได้ อย่างไรเสียสองร้านนั้นก็เป็นพี่สาวสามีที่ใช้สินเจ้าสาวของแม่หนูเมิ่งแอบซื้อให้บ้านเดิม
เมิ่งเชียนเชียนเขียนสัญญากู้ยืมต่อหน้าทุกคน ให้จ้าวเหล่าฮูหยินกับหลานชาย
