วย”
คนเขาอุตส่าห์แสดงละครให้ฉากหนึ่ง น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้นางย่อมรู้จักให้
เดิมทียังกังวลว่าใต้เท้าท่านนี้จะปฏิเสธ และคิดว่านางใช้โอกาสนี้ประจบลูกน้องเขาหมายดึงเขามาเป็นพวก
นางถึงขั้นตระเตรียมคำพูดเอาไว้แล้ว ไม่คิดเลยว่าผู้บัญชาการใหญ่ลู่จะเพียงแค่ส่งเสียงอืมนิ่งๆ คำหนึ่ง
เมิ่งเชียนเชียนลอบพรูลมหายใจโล่งอก
คนผู้นี้อิสระไม่สนกฎเกณฑ์ไปหน่อย แต่คบหาดูแล้วกลับไม่เหนื่อย
เมิ่งเชียนเชียนถาม “เจาเจาเล่า”
ลู่หยวน “ในตะกร้า”
เมิ่งเชียนเชียน “ไม่มีนะเจ้าคะ”
ลู่หยวนชะงัก หันไปมองตะกร้ามีเพียงผ้าอ้อมว่างเปล่า
“…”
เอ่อ เสี่ยวเป่าจูล่ะ?
