งเชียนเชียนตื่นจากฝัน
นางกลับไม่ได้ตื่นเพราะฝันร้าย แต่เคยชินจนเป็นนิสัยเสียแล้ว พอถึงเวลานี้ก็จะลืมตาตื่นเอง
ลู่หยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้กวนเม่า[1]ที่ทำด้วยไม้จันทน์ตัวเดิมของเขา ผิงถ่านหงหลัวไร้ควัน พลิกบทละครเล่มใหม่ของนางอย่างสบายใจเจือแววเกียจคร้าน
“เล่มนี้สู้เล่มก่อนหน้าไม่ได้ ไม่สนุกเลย!”
ไม่สนุกแล้วท่านยังอ่านอีก
เมิ่งเชียนเชียนกวาดตามองโต๊ะข้างเตียง บนนั้นมีตั๋วเงินปึกหนาวางอยู่กับโฉนดร้านค้าสองร้าน
ทำข้อแลกเปลี่ยนกับผู้บัญชาการใหญ่นั้นคุ้มค่า ไม่เพียงโยกย้ายสินเจ้าสาวหนึ่งหมื่นตำลึงออกมาอย่างราบรื่น ยังทำให้ตระกูลจ้าวคายร้านค้าที่มีมูลค่าสูงสุดสองร้านนั้นออกมาด้วย
เมิ่งเชียนเชียนตรวจสอบโฉนดต่อหน้าเขาว่าเป็นของจริงหรือไม่ แล้วนับตั๋วเงินบนโต๊ะต่อ
“เกินมาสองพันตำลึงเจ้าค่ะ”
ตระกูลจ้าวเอาเงินจากนางไปแค่หนึ่งหมื่นตำลึง
ผู้บัญชาการใหญ่ลู่พลิกหน้าบทละคร พลางเอ่ยอย่างไม่ใคร่ใส่ใจว่า “เป่าจูให้เจ้า”
แม่หนูน้อยจ่ายค่านมของตัวเองเป็นแล้วหรือนี่
เมิ่งเชียนเชียนส่งเสียงอ้อคำหนึ่ง ก่อนนับตั๋วเงินสองพันตำลึงออกมา “รบกวนผู้บัญชาการใหญ่นำเงินก้อนนี้มอบให้ใต้เท้าผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรด้
