บทที่ 130 ความเปลี่ยนแปลงของคัมภีร์ร้อยชาติ
หลังส่งสองท่านเจินจวินจากสุขาวดีเซิ่นเล่อและราชสำนักเต๋าออกไปแล้ว ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินจึงหันมองไปยังลวี่หยาง ดวงเนตรใหญ่โตดุจอาทิตย์จันทราราวครุ่นคิดสิ่งใดอยู่
“…ฮึ ฮึ ภายในนิกายได้เจินเหรินเพิ่มขึ้นอีกผู้หนึ่ง นับเป็นเรื่องน่ายินดี”
สิ้นคำ เจินจวินก็เผยรอยยิ้มงดงาม พลันปลดลวี่หยางออกจากฝ่ามือ “กลับไปพบจงกวงเถิด ระหว่างทางช่วยแจ้งข่าวแก่บรรดานิกายทั้งหลายในลุ่มน้ำเจียงเหนือด้วย”
เมื่อคำกล่าวจบลง ร่างกายอันยิ่งใหญ่ไพศาลจนไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ใดของเจินจวินก็ค่อย ๆ สลายหายไป
ลวี่หยางจึงได้ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ทันใดนั้นเอง ฉินเทียนเหอ, สวี่ซิน, เจ้าแห่งอสรพิษมังกร และศิษย์สืบทอดจากนิกายศักดิ์สิทธิ์ก็บินเข้ามาด้วยท่าทีระมัดระวัง
“ศิษย์คารวะเจินเหริน!”
เมื่อเทียบกับก่อนศึกชิงวิถีแล้ว เหล่าศิษย์สืบทอดล้วนยกระดับวิถีแห่งตนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะจงหมิงที่ลวี่หยางประเมินคร่าว ๆ แล้ว เห็นทีจะมีโอกาสบรรลุวางรากฐานถึงห้าส่วนเลยทีเดียว
“ลุกขึ้นเถิด”
ลวี่หยางยกมือขึ้นกล่าวยิ้ม ๆ “ที่นี่อยู่ตรงรอยต่อของลุ่มน้ำเจียงตะวันออก เจียงตะวันตก และเจียงเหนือ กว่าจะกลับถึงนิกายคงใช้เวลานาน ต้องให้ข้าส่งพวกเจ้ากลับไปหรือไม่?”
“ขอบคุณในเมตตาแห่งเจินเหริน” สวี่ซินรีบส่ายหน้า “พวกเรายังต้องไปแนวหน้า คงกลับไม่ได้… เพียงแต่คุณชายผู้น้อยอาจมีความจำเป็น”
จงหมิงได้ฟั
