ไล่สตรีนางนั้นออกไป ก็ไม่มีทางปล่อยให้เหลนข้าได้รับความไม่เป็นธรรมเด็ดขาด!”
เหล่าฮูหยินมีลู่สิงโจวเพียงแค่คนเดียว ลู่สิงโจวก็มีเพียงลู่หลิงเซียวเป็นบุตรชายแค่คนเดียว เหล่าฮูหยินย่อมเฝ้ารอครรภ์ของหลินหว่านเอ๋อร์เป็นอย่างมาก
เหล่าฮูหยินแค่นเสียงเอ่ยว่า “สตรีนางนั้นผอมแห้ง ดูก็รู้แล้วว่ามีลูกยาก!”
เมื่อครึ่งปีก่อนเมิ่งเชียนเชียนถูกลู่หลิงหลงผลักตกน้ำ ถึงจะช่วยชีวิตกลับมาได้แล้ว แต่หมอก็บอกเช่นกันว่ายามวสันต์น้ำเย็น นางจมน้ำอยู่นานเกินไป ทำร้ายรากฐานของสตรีไปแล้ว ภายหน้าเกรงว่าจะมีบุตรยาก
เมิ่งเชียนเชียนไปยังเรือนเหล่าไท่จวิน
เหล่าไท่จวินตื่นตั้งนานแล้ว กลับไม่ยอมลงจากเตียงเสียที
“ท่านย่าทวด ข้าเองเจ้าค่ะ”
ได้ยินเสียงเมิ่งเชียนเชียน เหล่าไท่จวินจึงได้ชะโงกหน้าออกมาจากม่านมุ้ง “เชียนเชียน!”
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มจาง “วันนี้อากาศดี ท่านย่าทวดอยากออกไปเดินเล่นหรือไม่”
“หึ”
เหล่าไท่จวินไม่อยากไป
นางเกียจคร้าน
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าจะจับนกน้อยให้ท่าน”
เหล่าไท่จวินลงจากเตียงทันที
หลังมื้อเช้าผ่านไป เมิ่งเชียนเชียนก็ไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้เล็กๆ เป็นเพื่อนเหล่าไท่จวิน
หลายวันมานี้เมืองหลวงอากา
