เองเมื่อนางอายุเต็มสิบห้า จานกับตะเกียบวางเรียบร้อยแล้ว ในจวนยังมีงานรอลูกไปจัดการอยู่ ท่านแม่ทานให้อร่อยเจ้าค่ะ”
“ชักเอาใหญ่แล้ว!”
เหล่าฮูหยินฟาดมือตบโต๊ะ ทอดมองแผ่นหลังลู่หมู่ที่เดินไปถึงประตู พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “สตรีต้องมีความเพียบพร้อม บุรุษจึงยอมอยู่บ้าน!”
ลู่หมู่กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น
ฮูหยินรองเอ่ยอย่างน้อยใจว่า “ท่านแม่ แล้วเครื่องประดับศีรษะของข้า…”
เหล่าฮูหยินด่าทอใส่โครมๆ เป็นชุด “เครื่องประดับศีรษะ เครื่องประดับศีรษะ ห่วงแต่เครื่องประดับศีรษะ! วันนี้หากมิใช่เจ้ามาถึงก็จะเอาสิ่งนั้นสิ่งนี้ เรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้รึ สตรีสุรุ่ยสุร่าย ขาดของไปสักอย่างเจ้าจะตายรึ”
ฮูหยินรองโมโหแต่ไม่กล้าเอ่ยคำ ลอบพึมพำว่า “เกี่ยวอะไรกับข้ากันล่ะ ท่านเป็นคนกวนโมโหเด็กนั่นเองมิใช่หรือไร”
นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ฮูหยินรองแววเป็นประกายวาบ เอ่ยว่า “ท่านแม่ ข้าว่านะ เชียนเชียนกำลังโกรธแม่นางหลินอยู่ เดิมทีน่ะ เรื่องนี้ก็ทำให้นางได้รับความไม่เป็นธรรมอยู่จริงๆ ไม่สู้พวกเราจับแม่นางหลิน…”
เหล่าฮูหยินเอ่ยอย่างเย็นชา “จับนางเพื่อการใด ส่งออกจากจวนอย่างนั้นรึ ฝันไปเถอะ! นางกำลังตั้งครรภ์เหลนของข้า ต่อให้ข้า
