ในที่เดิม จ้องกลับมาด้วยแววตาเยาะหยัน!
ยังไม่ทันที่ความสงสัยจะจางไปจากใจ
ราชันย์แมลงพลันพบว่า มันขาดการติดต่อกับฝูงแมลงทั้งหมด
กับร่างแยก กับลูกหลาน กับมารดา ขาดสะบั้นหมดสิ้น!
เพียงชั่วขณะเดียว ราวกับอาญาสวรรค์กระหน่ำลงมา ไร้เหตุผล ไร้ลางบอก เหล่าแมลงที่เพิ่งกู่ร้องเมื่อครู่นี้ บัดนี้ต่างล้มกลิ้งสิ้นชีวิตทีละตัว ทีละตัว
ในยามนี้เอง ราชันย์แมลงจึงได้สัมผัสถึง “ความสิ้นหวัง” ที่ถ่ายทอดมาจากผู้เป็นมารดาอย่างแท้จริง
ผ่านชะตาที่สถิตอยู่ในกาย มันสัมผัสได้ว่า สติของตนกำลังสูงขึ้น… สูงขึ้น… จนกระทั่งก้าวข้ามโลกนี้ไปในที่สุด
แล้วในพลันนั้น มันมองเห็น
เห็นมารดาผู้เลี้ยงดูมันมานานแสนนาน
เห็นโลกทับซ้อนผู้มีพลังเหนือจินตนาการ… ถูกยักษ์ตนหนึ่งจับไว้ในฝ่ามือราวกับสิ่งของ
“พวกต่างเผ่าพันธุ์…น่าสนใจ”
เสียงเอื้อนเอ่ยอย่างบางเบาดังออกมา
ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินยิ้มบาง มองแมลงน้อยในฝ่ามือ
“ข้าจะเก็บเจ้าไว้ก่อน”
เพียงพริบตาเดียว ความตื่นตระหนก ความเกรงกลัว ความเลื่อมใส ดั่งกบใต้บ่อที่ได้แลฟ้ากว้าง ล้วนพรั่งพรูเข้าครอบงำสติของราชันย์แมลง… ก่อนที่ทุกสิ่งจะจมลงในความมืด
ณ ขณะเดียวกัน ในโลกทับซ้อน กลับมีสายฝนเทโครมลงมา
เสียงฝนเปาะแปะดั่งระฆังแว่ว
สำหรับฝูงแมลงกลืนปราณแล้ว สายฝนนี้คือพิษร้ายแรงที่สุด แม้แต่ละหยดที่โดนก็ล้วนสะเทือนจนกลายเป็นผงไร้รูป ไร้กาย ไร้เงา
แต่สำหรับศิษย์นิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้เพิ่งคว้าชั
