บทที่ 125 เสาะหาโอกาส
บนที่ราบกว้างใหญ่ หมู่แมลงกลืนปราณนับล้านตัวพุ่งทะยานไม่หยุด เสียงแหลมของมันประดุจฟ้าคำราม กึกก้องไปทั่วเวหา
ยิ่งไปกว่านั้น แมลงกลืนปราณเหล่านี้ยังแสดงให้เห็นถึงอำนาจที่ยับยั้งธงหมื่นวิญญาณได้บางส่วน
เพราะธงหมื่นวิญญาณไม่อาจแปรพวกมันให้กลายเป็นวิญญาณธงได้!
“ไม่มีวิญญาณกระนั้นรึ”
เหนือท้องฟ้า ลวี่หยางทั้งปรับลมหายใจ ทั้งสำรวจทั่วสนามรบด้วยจิตสัมผัส “แมลงกลืนปราณที่มีวิญญาณแท้จริง เกรงว่าคงมีเพียงตัวเดียว”
ใบหน้าของลวี่หยางเผยแววเสียดาย เดิมทีเขาหวังจะใช้แมลงกลืนปราณมาเติมเต็มธงหมื่นวิญญาณ หากได้มาสักหลายล้านตน เอาไว้ใช้ต่อสู้ย่อมเป็นขุมกำลังอันล้ำเลิศ ทว่าดูจากสถานการณ์แล้วเห็นทีจะยาก ยกเว้นว่าเขาจะปราบเชื่องราชาแมลงที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืดได้สำเร็จ
“หาตำแหน่งพบหรือยัง”
ยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงถอนใจดังมาถึงข้างหู “ขออภัย… แมลงพวกนี้มาเพื่อสังเวยโดยแท้ ไม่ทิ้งร่องรอยให้ติดตามกลับได้เลย”
เจ้าของเสียงคือสวี่ซิน
เขาเคยคิดจะใช้เวทสลักพลังลงในร่างหนึ่งในแมลงเหล่านั้น รอให้มันกลับไปรายงานราชาแมลง จึงตามรอยไปสังหาร
ทว่าพวกมันกลับไม่มีใครคิดจะกลับ มีเพียงหน้าที่มาตายเท่านั้น
ด้านหนึ่ง เสียงของเจ้าแห่งอสรพิษมังกรก็ดังขึ้น “กลิ่นเลือดแรงเกินไป รบกวนประสาทการดมของข้า เห็นทีจะตามหาตัวไม่ได้แล้ว”
ผ่านไปอีกครู่ จึงมีเสียงจากปี้เฟยเหยียนส่งมาว่า:
“ข้าพอสัมผัสได้บ้าง”
“น่าจะมีผู้
