เฉินเฟิงทำได้เพียงจำต้องเอ่ยถามขึ้น : “ไม่ทราบว่าเจ้าตระกูลโจวอยากจะพูดอะไร?”
โจวสุนขยับริมฝีปาก พลางเอ่ย : “ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงเหมือนกันนะ ว่าน้องชายแท้ๆของผมจะทำเรื่องทรยศวงศ์ตระกูลได้ เรื่องที่เขาทำกับคุณชายเฉิน ผมเองก็ได้ยินโจวจื่อเอ๋อบอกแล้ว เรื่องนี้ตระกูลโจวต้องขอโทษคุณชายเฉินด้วย คุณชายเฉินอยากจะให้ทำอย่างไร ก็เอ่ยปากออกมาได้เลย ตระกูลโจวจะพยายามชดเชยให้มากที่สุดอย่างแน่นอน”
เฉินเฟิงมองไปยังโจวจื่อเอ๋ออีกครั้ง ในรอยยิ้มของเธอราวกับมีความล้อเล่นมากขึ้นไปด้วย
เฉินเฟิงพอจะเข้าใจแล้ว ถึงแม้จะไม่รู้ว่าโจวสุนรู้ได้อย่างไร แต่โจวสุนก็ยอมรับความจริงนี้ได้จริงๆ นั่นก็คือน้องชายของเขานั้นเป็นหูเป็นตาให้กับหมาป่าทะเลทราย อีกทั้งยังลงมือกับเฉินเฟิงอีกด้วย
เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเอ่ยพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา : “นี่มันไม่เกี่ยวกับตระกูลโจว แต่เป็นหมาป่าทะเลทราย คุณเองก็ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับ เดิมทีเป็นเพราะผมไม่ระวังเองมากกว่า ถึงได้ติดกับเข้า”
แต่โจวสุนยังคงรู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง เขาเอ่ยขึ้น : “คุณชายเฉิน แต่โจวฟ่างเป็นน้องชายแท้ๆของผม เขาทำเรื่องที่ผิดต่อคุณชายเฉิน ผมจะไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร”
ท่าทางของโจวสุนมีความนอบน้อมและจริงใจเป็นอย่างมาก ราวกับว่าต้องการจะชดใช้ให้ มิเช่นนั้นแล้วในใจชองเขาก็คงจะสงบลงได้ยาก
และเวลานี้เฉินเฟิงเองก็ได้รับรู้ถึงสายตาที่มาจากโจวจื่อเอ๋อ เธอกำลัง
