บทที่ 122 แมลงกลืนปราณ
“ท่านผู้อาวุโสโปรดไว้ชีวิต! เป็นข้าเอง ยังเป็นข้าอยู่!”
เมื่อฉินเทียนเหอหิ้วตัวกว่างหมิงมาหาลวี่หยางเป็นครั้งที่สอง ยังไม่ทันอีกฝ่ายจะอ้าปากพูด กว่างหมิงก็รีบร้องเสียงหลงเสียก่อนว่า “ท่านผู้อาวุโส ข้ายังมีประโยชน์อยู่!”
“ยังมีพวกสำนักสุขาวดีเหลืออีกสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลัง ข้าจัดการให้ท่านได้! นอกจากนี้ยังมีพวกเต๋า ถ้าท่านต้องการ ข้าก็ช่วยจัดการให้ได้เช่นกัน…”
เกรงว่าลวี่หยางจะบ้าคลั่งเพราะการฆ่าฟัน หันมาสังหารเขาด้วยอีกคน กว่างหมิงจึงพูดเร็วปานกลอน น้ำเสียงแทบล้นทะลัก แสดงความไวในการกล่าวคาถาสวดมนต์ที่สะสมมาทั้งชีวิตอย่างสุดความสามารถ แต่ลวี่หยางกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย เพียงปรายตามองอย่างรำคาญ “หุบปาก”
คำพูดยังไม่ทันจบ กว่างหมิงก็กุมปากแน่น ไม่เพียงหยุดพูด ยังกลั้นหายใจทันที กลัวเหลือเกินว่าจะล่วงเกินจอมมารตรงหน้าเข้าโดยไม่รู้ตัว
อีกด้าน ลวี่หยางกลับเงยหน้ามองไปยังที่ห่างไกลแทน
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เจ้าแห่งอสรพิษมังกรก็คล้ายรับรู้อะไรบางอย่าง เงยศีรษะมังกรที่บิดเบี้ยวขึ้น ดวงตาใหญ่โตเพ่งจ้องไปยังผืนดิน
“มีบางอย่างกำลังมา…”
สิ้นคำ เหล่าศิษย์สืบทอดคนอื่น ๆ ก็ระแวดระวังขึ้นพร้อมกัน ทันใดนั้นพื้นดินก็ปริแตก ร่างหนึ่งที่มีเปลือกแข็งดำสนิทก็ค่อย ๆ คลานขึ้นมา
เป็นอสูรแมลงตนหนึ่ง
ร่างกายมีขนาดพอ ๆ กับมนุษย์ สีดำสนิทราวถูกย้อมหมึก ปากเป็นเข็มแหลม ดวงตาหลายร้อยเรียงแน่
