็นอย่างนั้นเฉินเฟิงก็หงุดหงิดขึ้นมาพร้อมกับพลิกเตียงทั้งหมดภายในห้อง ไม่เว้นแม้แต่พื้นที่สักตารางนิ้ว แต่ว่าเขาก็ยังไม่สามารถค้นเจอประตูลับนั้นเลย
หลังจากที่ค้นหาอย่างหนักแบบนี้มาเป็นเวลากว่าหลายชั่วโมง ในที่สุดเฉินเฟิงก็รู้สึกถึงเหนื่อยล้า
เขาเดินกลับไปนั่งยังโซฟาตัวเมื่อสักครู่นี้ พร้อมกับหยิบน้ำขวดหนึ่งจากมุมห้องออกมา แต่ในตอนที่เขาเปิดฝาออกมาปรากฏว่าด้านในกลับมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น
ไม่มีร่องรอยของน้ำแม้แต่นิดเดียว
ด้วยความไม่อยากจะเชื่อเขาจึงพลิกกล่องสิ่งของเหล่านั้นออก และเฉินเฟิงก็ต้องทำใจยอมรับความจริงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของปลอมทั้งนั้น แม้แต่น้ำและอาหารล้วนเป็นของปลอมทั้งหมดด้วยเช่นกัน
ในขณะที่กำลังสิ้นหวังว่าถ้าหากไม่มีคนมาพบตัวเขา ขีดจำกัดของการจะมีชีวิตต่อไปโดยตัวคนเดียวแบบนี้ก็คงมีเพียงไม่กี่วันเท่านั้น และตอนนั้นไฟที่อยู่บนเพดานก็ดับลงอย่างกะทันหัน
บริเวณโดยรอบมืดมิดไปหมด ไม่ได้ยินเสียงใดๆ ทั้งสิ้น เดียวดายราวกับตัวเองได้ตกลงไปยังหุบเหวลึก
เฉินเฟิงกลับมานั่งยังโซฟาอย่างมั่นคง โดยภายในใจไม่อาจร้อนรนอีกต่อไป
ทุกอย่างคงต้องรอดูชะตาสวรรค์แล้ว
ทางฝั่งด้านนอกในเวลานี้ โจวฟ่างเดินกลับไปยังงานเลี้ยงฉลอง ซึ่งพอดีกับทุกอย่างที่กำลังเริ่มขึ้น เขากลับเข้าไปในกลุ่มคนตระกูลโจว ราวกับว่าเมื่อสักครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะเ
