ข้าไปให้การต้อนรับแก่แขก
ในขณะที่มีคนต้องการพบกับเฉินเฟิง แต่หลังจากที่ตามหาไปรอบๆ ก็ไม่พบเขาเลย
เมื่อไปถามคนจากตระกูลไป๋ กลับปรากฏว่าไม่มีใครรู้เลย และดูเหมือนว่าคนสุดท้ายที่ได้เห็นเฉินเฟิงจะเป็นโจวจื่อเอ๋อและไป๋ซู
แต่ทั้งสองคนได้เห็นเขาก็ตอนที่เขาขอตัวออกจากพวกเขาไป และพูดเพียงว่าจะไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น ส่วนหลังจากนั้นเขาไปที่ไหนแล้วนั้นก็ไม่มีใครได้พบเห็นอีกเลย
สุดท้ายไป๋ซิงได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น โดยที่เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเฟิงจะถูกคนอื่นกักขังตัวเอาไว้
แต่ว่าเรื่องนี้กลับไปกระตุกความสนใจของโจวจื่อเอ๋อเข้าอย่างจัง
เธอแสร้งถามไป๋ซิงอย่างเรื่อยเปื่อย： “พี่ไป๋ซิง ตอนไหนที่คุณสังเกตได้ว่าคุณชายเฉินไม่อยู่แล้วงั้นหรอคะ”
ไป๋ซิงนึกคิด ก่อนจะพูดออกมา： “น่าจะหลังจากที่แยกทางกับพวกคุณสองคนได้ไม่นาน ตอนแรกผมกะว่าจะไปชวนเขาดื่มเหล้าสักหน่อย แต่ไม่ว่าหายังไงก็ไม่เจอตัวสักที”
ไป๋ซิงได้เพียงกล่าวปลอบตัวเอง： “บางทีคงเป็นเพราะว่าคุณชายเฉินไม่ชื่นชอบเรื่องคึกคักวุ่นวายแบบนี้ ดังนั้นจึงได้กลับไปก่อนแล้วล่ะ”
แต่โจวจื่อเอ๋อกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น ในตอนนั้นที่เธอส่งสัญญาณให้กับเฉินเฟิง เธอมั่นใจเลยว่าเฉินเฟิงจะต้องเข้าใจแน่นอน
และเฉินเฟิงก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรด้วย ดังนั้นจึงไม่น่าจะรีบกลับไปเร็วขนาดนี้
แต่โจวจื่อเอ๋อกลับไม่ได้บอกความคิดของตัวเองให้กับไป๋ซิง เธอเพียงตอบกลับเขาไปว่า ： “ที่แท้คุณชายเฉินก็เป็นค
