ย แต่ถ้าหากคุณชายเฉินยินยอม ในทะเลทรายแห่งนี้ฉันจะกลายเป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อคุณชายเฉินมากที่สุด ”
เฉินเฟิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็นิ่งลง ถ้าหากว่าตามความหมายของโจวจื่อเอ๋อ อย่างนั้นก็คงจะไม่มีทางสร้างช่องว่างให้แก่ตระกูลไป๋และตระกูลโจวแน่นอน แต่ว่าเขากลับไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำแบบนั้นอยู่ดี
“คุณคิดว่าคุณคุ้มค่ามากพอที่ผมจะทำแบบนี้งั้นหรอ ？ต่อให้คุณจะสวยมากขนาดไหน แต่คุณคิดว่าข้างกายของผมจะขาดแคลนผู้หญิงสวยงั้นหรอ ？”
เฉินเฟิงถามกลับอย่างเย็นชา
ดวงตาอันเรียวสวยของโจวจื่อเอ๋อจ้องไปยังเฉินเฟิง ราวกับกำลังส่งต่อความคิดของตัวเองให้กับเฉินเฟิง ก่อนที่เธอจะพูดอย่างแน่วแน่
： “คุ้มค่าค่ะ ฉันเชื่อมั่นว่าตัวเองไม่ได้เป็นเพียงแค่แจกันดอกไม้สำหรับประดับเท่านั้น แต่ในสิ่งที่คุณเฉินเฟิงต้องการ ฉันสามารถที่จะทำมันได้อย่างดีที่สุด ”
เดิมทีเฉินเฟิงต้องการที่จะปฏิเสธไปโดยตรง แต่สายตาที่ดิ้นรนแบบนี้ ทำให้เขารู้เหมือนเคยเห็นมาก่อน ทั้งยังเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างมาก
บางทีนี่อาจจะเป็นตัวเขาในตอนนั้น ท่าทางที่พยายามดิ้นรนต่อหน้าเสี้ยเมิ่งเหยา
“คุณคิดว่าคำพูดแค่นี้ของคุณจะทำให้ผมเชื่อได้งั้นหรอ” คำพูดนี้ที่เดิมทีเฉินเฟิงอยากจะพูดออกมาแต่ทว่าเขากลับกลืนมันลงไป
“แล้วคุณคิดจะพิสูจน์ตัวเองยังไงดีล่ะ ดีที่สุดคุณควรจะพิสูจน์ให้เห็นทั้งสองด้านเลย ” เฉินเฟิงตัดสินใจที่จะมอบโอกาสให้กับเธอ ดังนั้นเขาจึงพูดแบบนี้ออกม
