ในขณะที่บ้านตระกูลโจวนั้นก็ไว้หน้าพวกเขาเป็นอย่างมาก โดยมีโจวฟ่างออกมาให้การต้อนรับด้วยตนเอง ซึ่งเขาก็คือน้องชายแท้ๆ ของผู้นำครอบครัวตระกูลโจวนั่นเอง เขาเดินออกมาหาพบปะกับพวกเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นจึงนำพาพวกเขาไปยังห้องโถงด้านข้าง ก่อนที่โจวฟ่างจะขอตัวออกไป ด้านในนี้นั้นไม่ได้คึกคักเสียงดังเหมือนด้านนอก และยังมีความเงียบสงบเป็นอย่างมาก
ทางด้านพวกเขานั้นเข้าใจความหมายของโจวฟ่างเป็นอย่างดี ดังนั้นเมื่อรอเพียงไม่นาน ผู้นำครอบครัวตระกูลโจวก็เดินเข้ามา
โดยด้านหลังของเขามีหญิงสาวท่าทางอ่อนโยนเดินตามมาด้วยอีกคน เธอสวมด้วยชุดเดรสสีขาว ผมยาวสลวย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา ทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้พบเห็น
แต่เนื่องด้วยมารยาทพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะจ้องเธอนานนัก
“พี่โจว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ！” ไป๋ซิงเหมือนจะรู้จักกับโจวสุนมานานแล้ว ดังนั้นทันทีที่ได้พบหน้ากันเขาจึงเข้าไปกอดทักทายด้วยความเป็นกันเอง
“ไม่ได้เจอกันแล้วจริงๆ ！มา นั่งลงพูดคุยกันดีกว่า” โจวสุนบอกให้ทุกคนนั่งลง ก่อนที่เขาจะมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้างไป๋ซิง
ทางด้านไป๋ซิงจึงกล่าวแนะนำขึ้นมา： “ท่านนี้คือน้องชายของผมไป๋ซู ท่านนี้คือลูกพี่ลูกน้องไป๋เฉิงหลิน” แต่ในตอนที่แนะนำถึงเฉินเฟิง เขากลับยิ้มออกมา ： “ส่วนท่านนี้ไม่ใช่คนตระกูลไป๋ของเรา แต่เป็นแกนนำหลักในการรับผิดชอบเรื่องนี้”
โจวสุนมองไปยังเฉินเฟิงด้วยคว
