เลทรายที่ต้องตาย อย่างนั้นก็จะเป็นพวกเราตระกูลไป๋ที่จะต้องหายสาบสูญไปจากทะเลทรายแห่งนี้แทน ซึ่งสิ่งนี้พวกเราจำเป็นต้องแจ้งให้กับตระกูลโจวได้ทราบเอาไว้ก่อน หวังว่าตระกูลโจวจะสามารถเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้า ” น้ำเสียงของไป๋ซิงนั้นแน่วแน่อย่างมาก
คำพูดประโยคนี้ถึงกับทำให้ทั้งโจวสุนและโจวจื่อเอ๋อคาดไม่ถึงเลยทีเดียว จนใบหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปเล็กน้อย
โจวสุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น： “ความคิดของตระกูลไป๋นั้น พวกเราเองก็รู้ดี แต่ว่าเรื่องนี้ …… ”
แต่โจวสุนที่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ โจวจื่อเอ๋อที่ยืนข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน ： “คุณลุงใหญ่ พวกเราตระกูลโจวเองก็จะพยายามอย่างสุดกำลังเช่นกัน เพราะการจะต่อกรกับหมาป่าทะเลทรายนั้นยังไงก็มีเพียงชนะกับแพ้สองทางเลือกเท่านั้น ถ้าหากแพ้ขึ้นมาจริงๆ มีหรือที่หมาป่าทะเลทรายจะยอมปล่อยพวกเราไป ？”
โจวสุนเหลียวมองไปยังโจวจื่อเอ๋อด้วยความตกตะลึง แต่โจวจื่อเอ๋อก็ยังคงแสดงสีหน้าแน่นิ่ง พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ อันแสนนิ่งเรียบ
โจวสุนจึงไม่ได้คิดอะไรมากก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยทันที： “ก็เป็นอย่างที่ว่า ในเมื่อคิดที่จะแก้แค้น อย่างนั้นก็ไม่ควรที่จะมีความไม่ชัดเจนอะไรอีก ความต้องการของพวกเรานั้นก็ไม่ต่างอะไรกับตระกูลไป๋เลย ”
เมื่อเขาพูดจบ ทางด้านตระกูลไป๋ก็โล่งใจขึ้นมา
จะมีเพียงก็แต่เฉินเฟิงคนเดียวที่เกิดความสงสัยเกี่ยวกับตัวโจวจื่อเอ๋อที่เอ๋ยปากพูดเพียงเล็กน้อยขึ้นมา เพราะ
