ณชายในตระกูลเชียนหลายคนที่ได้ยินชื่อของคุณชายไป๋ยังต้องกล่าวชื่นชมเลย ”
ไป๋ซูตอบกลับอย่างนอบน้อม： “ก็เป็นเพียงการหยอกล้อในกลุ่มเพื่อนเท่านั้นล่ะครับ พี่โจวอย่าได้จริงจังเลย ”
และในตอนนั้นเองที่โจวสุนหันไปพูดกับโจวจื่อเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ ： “จื่อเอ๋อ เธอต้องตั้งใจเรียนรู้อะไรมาจากคุณชายรองไป๋บ้าง ตอนนี้เธอเองก็กำลังดูแลกิจการของตระกูลโจวเราอยู่ด้วย หากสามารถเรียนรู้อะไรมาจากคุณชายรองไป๋ได้บ้าง อย่างนั้นก็คงจะช่วยได้ไม่น้อยเลย ”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ถ้าหากพวกเขาไม่เข้าใจความหมายของโจวสุนละก็ อย่างนั้นพวกเขากลุ่มนี้ก็คงไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึงเรื่องจัดการกับหมาป่าทะเลทรายแล้ว
เพราะความพยายามในการทอดสะพานสานสัมพันธ์ให้กับโจวจื่อเอ๋อและไป๋ซูของเขานั้นดูเกินหน้าเกินตาจนเห็นได้ชัดเลยทีเดียว
โจวจื่อเอ๋อก็ยิ้มหวานขึ้นมา： “รับทราบค่ะ คุณลุงใหญ่ หนูเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของคุณชายรองมาเช่นกัน ทั้งยังชื่นชมถึงความเก่งกาจของเขาด้วย ถ้าหากว่าคุณชายรองไม่ถือสาอะไร จื่อเอ๋อก็ยินยอมที่จะเป็นศิษย์น้องคอยติดตามคุณชายรอง”
ไป๋ซูถึงกับอึ้งชะงัก แต่เมื่อมองดูโจวจื่อเอ๋อแล้ว เธอก็เป็นสาวสวยคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ
“น้องจื่อเอ๋อ ถือว่าเป็นการเรียนรู้แลกเปลี่ยนกันจะดีกว่า อย่าได้ต้องจริงจังขนาดนั้นเลย ” เขาพยายามพูดออกมาอย่างถ่อมตน
แต่ในขณะที่พูดคุยกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูจากด้า
