อมจนหัวชนฝา อย่างนั้นตัวเขาก็จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก
แต่โจวจื่อเอ๋อกลับสะกดความทุกข์ไว้ในใจ แล้วยิ้มตอบออกมา ： “ได้ค่ะ ถึงตอนนั้นจื่อเอ๋อจะปฏิบัติตัวให้ดีที่สุดค่ะ”
โจวสุนมองไปยังโจวจื่อเอ๋อด้วยความตะลึง สิ่งนี้ไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาคิดเอาไว้เลยสักนิด แต่แล้วโจวจื่อเอ๋อก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาอีกครั้ง： “ถ้าหากคุณลุงไม่ได้มีเรื่องอะไรแล้ว จื่อเอ๋อขอตัวออกไปก่อนนะคะ ”
“อืม ได้！”
กระทั่งโจวจื่อเอ๋อเดินออกมาจากห้องหนังสือ น้ำตาที่เอ๋อล้นอยู่ตรงหางตาในที่สุดก็เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ พ่อแม่ของเธอตายไปเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้เธอจึงเป็นเพียงหญิงสาวที่ต้องพึ่งอาศัยตระกูลโจวในการมีชีวิตรอด และคนที่เธอไม่อาจจะทรยศมากที่สุดนั้นก็คือตระกูลโจว
ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่เธอเลือกจะตอบตกลงไป อีกอย่างการรวมเป็นปึกแผ่นกับตระกูลไป๋ถึงแม้จะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็ถือเป็นอำนาจที่เพียงพอให้ตระกูลโจวสามารถไขว่คว้ามาได้
แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอปรารถนาเลย
ในขณะที่ทางด้านเฉินเฟิงก็กำลังพาเสี่ยวเย่เดินทางมายังร้านขายหยกแล้ว
“หยกชิ้นนี้เป็นสินค้าที่ดีเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะพกติดตัวเอง ใช้สำหรับเสริมดวงบารมี มอบเป็นของขวัญให้ผู้อื่น หรือสำหรับเป็นสื่อแทนใจ ล้วนเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยนะคะ”
พนักงานสาวสวยคนหนึ่งกำลังกล่าวแนะนำให้กับเฉินเฟิง
เฉินเฟิงมองไปยังหยกสลักลายมังกรชิ้นนั้นก็รู้สึกว่ามันไม
