นี้ของคุณชายเฉินก็จะพังทลายไปด้วย ”
เฉินเฟิงก้มหน้าลง คิดไตร่ตรองถึงปัญหานี้ของไป๋จิ้งเฟิง ซึ่งปัญหานี้เป็นสิ่งที่ตัวเขาเองคิดไม่ถึงจริงๆ
และในขณะนั้นชายไร้นามจากตระกูลไป๋คนนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง ： “ถ้าหากว่าไม่อยากให้หมาป่าทะเลทรายรู้ก็คงจะมีแค่สองวิธีเท่านั้น ”
เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นหันไปมองเขา ในขณะที่คนอื่นๆ ก็มองไปทางเดียวกัน
ชายคนนั้นรู้ดีว่าทุกคนกำลังเฝ้ารอคำตอบอยู่ ดังนั้นเขาจึงพูดต่อ ： “อันที่จริงก็เป็นเพียงวิธีการสองแบบที่เรียบง่ายแต่สามารถใช้ประโยชน์ได้จริง นั่นก็คืออย่างแรกพวกเราต้องหาวิธีจัดฉากเรื่องบางอย่างขึ้นมาเพื่อดึงดูดความสนใจของหมาป่าทะเลทราย ให้พวกเขาไม่ทันได้สังเกตถึงแผนการนี้ของเรา
ส่วนอย่างที่สองก็คือในตอนที่พวกเราติดต่อกับตระกูลเหล่านั้นต้องเพิ่มความลึกลับให้มากขึ้น ดีที่สุดคือการหาข้ออ้างกลบเกลื่อน แต่ต้องเป็นข้ออ้างที่จะไม่ทำให้พวกเขาสงสัย ”
เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างนี้ เฉินเฟิงก็เห็นด้วยทันที： “ถึงจะดูเรียบง่าย แต่ฟังดูแล้วก็สามารถเห็นผลได้ดีจริงๆ ผมคิดว่าทำแบบนี้ก็ได้ ”
เมื่อเขาพูดจบก็หันไปมองไป๋จิ้งเฟิงสองพ่อลูก
ไป๋จิ้งเฟิงกล่าวตอบ： “ผมก็คิดว่าใช้ได้เหมือนกัน อย่างนั้นไป๋เฉิงหลินเรื่องนี้ก็คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่คุณแล้ว”
