แต่ทว่าเฉินเฟิงยังคงแสดงท่าทีเฉยเมยดังเดิม และไม่คิดที่จะไปสนใจเขา
ไป๋ซูจึงตัดสินใจนั่งลงข้างเฉินเฟิงพร้อมพูดกับเขา ： “คุณชายเฉิน เรื่องก่อนหน้านี้ผมยอมรับว่าผมทำผิดไปแล้วจริงๆ แต่คุณก็ไม่น่าจะไปทำแบบนี้กับเรื่องของคุณSouthcoนี่ครับ แบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการผลักผมให้ตกไปในนรถสิบแปดชั้น ไม่มีทางให้ผมได้กลับตัวเลย ”
เฉินเฟิงตอบกลับอย่างติดตลก： “ดูเหมือนว่านี่จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับผมนะ ไป๋ซิงมาขอร้องให้ผมช่วยเหลือเอง และการที่เขาเคยช่วยชีวิตผมเอาไว้ครั้งหนึ่ง การช่วยเหลือเขานั้นจึงเป็นเรื่องปกติ ส่วนเรื่องที่Southcoตัดสินใจเลือกไป๋ซิงนั้น แสดงให้เห็นชัดแล้วว่าไป๋ซิงมีความเหมาะสมมากกว่าตัวเลือกคนอื่นๆ และเรื่องนี้ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผมมากนัก ”
ไป๋ซูตอบกลับ： “คุณชายเฉิน หากคุณพูดแบบนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ผมรู้ดีว่าคุณมีความเก่งกาจ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะความไม่รู้ของผมเองถึงได้ทำสิ่งผิดพลาดแบบนั้นไป แต่หลังจากที่รู้ถึงภูมิหลังของคุณชายเฉินแล้ว ผมก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากจริงๆ ถ้าหากว่าคุณชายเฉินสามารถให้อภัยผมได้ ผมจะยอมภักดีเชื่อฟังคุณดั่งม้าเลย”
เมื่อเห็นว่าทิฐิของไป๋ดูลดลงไปแบบนี้ ทำให้เฉินเฟิงอดสงสัยไม่ได้เลยว่าเขาคนนี้ใช่ไป๋ซูตัวจริงหรือเปล่า
“คุณอยากให้ผมอภัยให้คุณงั้นหรอ？” เฉินเฟิงกล่าวถาม
ไป๋ซูพยักหน้าตอบ： “ผมสามารถทำทุกอย่างเพื่อชดใช้แก่คุณชายเฉิน”
เฉินเฟิงจ้องมองแวว
