หลังจากที่ติดต่อกับSouthcoแล้ว เฉินเฟิงก็โทรศัพท์ไปหาไป๋ซิง ไป๋ซิงก็พูดตอบเฉินเฟิงด้วยถ้อยคำขอบคุณชุดใหญ่ ฟังแล้วรู้สึกแทบจะขนลุกซู่ไปทั้งตัว เฉินเฟิงก็ไม่อยากจะฟังอีกต่อไปแล้ว รีบวางสายก่อนที่เขาจะพูดจบเสียอีก
เดินกลับเข้าไปในบ้าน เสี่ยวเย่ก็ทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“คุณทำอะไรเนี่ย ดูไปแล้วก็ไม่เลวเลยนะ” เฉินเฟิงมองดูกับข้าวบนโต๊ะอาหาร
เสี่ยวเย่ยกกับข้าวจานใหญ่จานหนึ่งเดินออกมา รู้สึกในนั้นจะเป็นซุปกระดูก
“นี่มันเป็นกับข้าวประจำถิ่นของที่นี่เลยนะ นางฟ้าโปรยดอกไม้ รสชาติอร่อยดีมากเลย คุณชายเฉิน คุณต้องลองชิมดูหน่อยแล้ว รับรองว่าคุณกินแล้วจะต้องติดใจอยากกินอีกแน่เลย”
เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าไม่อร่อยละก็ ฉันจะต้องหักเงินเดือนคุณแล้วล่ะ”
เสี่ยวเย่พูดโวยวายว่า “โอ๊ย! คุณชายเฉินคุณทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน ถ้าคุณแกล้งบอกว่าไม่อร่อยล่ะ งั้นฉันก็ไม่ต้อง…….”
เฉินเฟิงมองดูท่าทางที่เธอตกใจแทบจะร้องไห้ออกมา เขารู้ว่าคำล้อเล่นของตัวเองทำให้เสี่ยวเย่นึกว่าเป็นจริง จึงปลอบใจเธอว่า “คุณไม่ต้องตกใจหรอก ฉันก็แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง ฉันยังพูดไม่จบเลย ถ้ามันอร่อยจริงละก็ ฉันก็จะเพิ่มเงินเดือนให้คุณไง คุณไม่ใช่ว่าแม้แต่ความเชื่อมั่นตัวเองก็ไม่มีสักนิดเลยเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนี้นะ ดูไปแล้วก็ไม่น่าจะอร่อยเท่าไหร่นักหรอก”
พอพูดเช่นนี้แล้ว เสี่ยวเย่ก็หน้าระรื่นขึ้นมาทันที แล้วพูดว่า “คุณชายเฉิน คุณวางใจเถอะ
