ฉันรับรองว่ามีความมั่นใจแน่นอนเลย แต่ว่าฉันก็ไม่อยากให้คุณเพิ่มเงินให้ฉันหรอก ขอเพียงแค่คุณพูดชมฉันก็พอแล้ว”
ไม่ต้องการเพิ่มเงินเดือน เฉินเฟิงถามด้วยความอยากรู้ว่า “ทำไมล่ะ ฉันเพิ่มเงินเดือนให้คุณไม่ดีเหรอไง?”
เสี่ยวเย่ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “คราวที่แล้วคุณก็เพิ่มเงินเดือนให้ฉันครั้งหนึ่งแล้ว ส่วนนี่ก็เป็นเรื่องที่ฉันควรจะทำอยู่แล้ว ทำให้อร่อยก็สมควรแล้ว ฉันคงไม่ใช่อยากได้เงินตอบแทนเพราะเรื่องนี้หรอก”
เฉินเฟิงหัวเราะ หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบชิ้นเนื้อข้างบนชิ้นหนึ่งเข้าปากไป รู้สึกกรอบนอกนุ่มใน อร่อยจนแทบจะลืมไม่ลง เป็นอาหารที่เลิศรสจริงๆ
จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อร่อยสุดยอดจริงๆเลย อร่อยกว่าที่ร้านภัตตาคารทำเสียอีก”
เสี่ยวเย่ก็ดีใจมาก “ขอบคุณคำชมของคุณชายเฉินมากค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะยิ่งขยันทำมากขึ้นกว่านี้ ฉันยังมีของที่อร่อยอีกหลายอย่างนะ คุณชายเฉินก็จะต้องชอบแน่ๆเลย”
เมื่อเห็นเด็กสาวคนนี้ยิ้มด้วยความดีใจ เฉินเฟิงก็ถูกรอยยิ้มของเธอซึมซับไปด้วย ก็รู้สึกดีใจไปกับเธอด้วย
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เสี่ยวเย่ก็เก็บกวาดจานชาม เฉินเฟิงก็นอนเล่นสบายอารมณ์อยู่ใต้ต้นไม้ ช่วงนี้ดูเหมือนเป็นเวลาพักผ่อนที่สุขสบายอะไรเช่นนี้
ในไม่ช้าก็ถึงวันที่Southcoมาถึงทะเลทรายแล้ว หลังจากนัดหมายวันที่พบเจอกันแล้ว ไป๋ซิงก็ขับรถด้วยตัวเองมารับเฉินเฟิงถึงบนเขาโดยเฉพาะ
เมื่อเห็นปอร์เช่ 911 คันนั้น เฉินเฟิงก็ถามว่า “แก
