้ามาบุกถล่มยันเจียง แกก็เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีก็แล้วกัน ถึงแม้รากฐานธุรกิจของพวกเราที่ยันเจียงมั่นคงมากก็จริงอยู่ แต่ว่าก็ยังต้องระวังสถานการณ์ที่อาจเกิดพลิกผันขึ้นได้ตลอดเวลา”
สือโพ่จุนจึงได้ตกปากรับคำ
หลังจากวางสายไปแล้ว เฉินเฟิงก็วางใจได้อย่างไร้กังวลแล้ว สำหรับเรื่องราวที่ชายร่างใหญ่คนนั้นพูดว่าตระกูลไป๋ต้องการจะจัดการกับเขานั้น ก็ไม่เอามาใส่ใจอีกแล้ว
ความจริงแล้วเรื่องที่เขาเป็นห่วงที่สุดก็ยังเป็นเรื่องจริงที่เหมือนฝันนั้นมากกว่า
หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดไป๋ซิงก็ขึ้นมาบนเขา
ก็เหมือนครั้งแรกที่ได้เห็นเขา หนวดที่หนาเข้มทำให้คนรู้สึกอยากจะไปลูบไล้สักครั้ง แต่ว่าสีหน้าเขากลับดูเหมือนอิดโรยไปบ้างเล็กน้อย
นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น เฉินเฟิงก็ยื่นน้ำแก้วหนึ่งให้กับไป๋ซิง เขาพูดว่า “เรื่องคราวที่แล้วฉันจะจำใส่ใจไว้ ถ้าแกคิดว่ามีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วยเหลือก็บอกมาตามตรงได้เลย”
