ในตระกูลเราพวกนั้น คำพูดของพวกเขาแกก็ยังไปเชื่ออีกเหรอ มันช่างน่าขำสิ้นดี ฉันก็แค่เอาโรงงานเหมืองแร่ที่หนึ่งออกมา คนพวกนั้นต่างก็คุกเข่ากราบลงแทบเท้าฉันแล้ว หัวหน้าครอบครัวเหรอ มันต้องมีความสามารถเพียงพอจึงจะเป็นได้”
ดูเหมือนไป๋ซูก็รู้จักนิสัยของไอ้คนพวกนั้นดี แต่ก็คิดไม่ถึงว่าไป๋ซูถึงกับกล้าเอาโรงงานเหมืองแร่มาซื้อใจไอ้คนพวกนี้ได้
ถึงแม้รู้ว่าตัวเองเสียหน้าแล้ว แต่ก็ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองเช่นกัน ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปก็รังแต่จะถูกคนเขาหัวเราะเยาะ จึงรีบพาลูกน้องข้างกายตัวเองเดินออกจากที่นี่ไป
ส่วนหลงหลินสองพี่น้องที่กำลังฝังเข็มอยู่นั้นก็มาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดแล้ว ความเร็วในการฝังเข็มของพวกเธอยิ่งรวดเร็วมากยิ่งขึ้น สำหรับหลงหลินแล้ว ก็นับว่ายังไม่เท่าไหร่ แต่ว่าเฟิ่งซีนั้นเหงื่อไหลไคลย้อยมานานแล้ว หยาดเหงื่อไหลลงมาอาบแก้มทีละหยด จนเสื้อผ้าเปียกแฉะไปทั้งตัว
หลงหลินพูดว่า “ถอนเข็ม”
เฟิ่งซีจึงหยุดกิจกรรมในมือของตัวเองลง จากนั้นก็เริ่มถอนเข็มเงินที่ปักอยู่ตามจุดฝังเข็มบนร่างกายของเฉินเฟิงออกมา
แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่เพิ่งจะเป็นการเริ่มต้นต่างหาก
หลังจากที่เฟิ่งซีนำเข็มทองมาเผาฆ่าเชื้ออีกครั้งแล้ว หลงหลินก็เริ่มนำกลับมาใช้อีกครั้ง เพื่อกระตุ้นให้ลมปราณในร่างกายของเฉินเฟิงได้ไหลเวียนดีขึ้น
ทำการถอนเข็มสลับกับฝังเข็มเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่หยุดยั้ง เวลาผ่านไป
