ยดสยองทันที เฟิ่งซีตกใจกลัวจนร้องตะโกนออกมา หลงหลินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆจึงควบคุมสติอารมณ์ตัวเองไว้ได้
“อย่าเสียสมาธิ” เธอยังปลอบโยนเฟิ่งซีอีกด้วย
เฟิ่งซีควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ แล้วหยิบเข็มทองจากถุงออกมาหนึ่งเล่ม ปักลงไปตรงจุดเทียนฉวนของเฉินเฟิง
ส่วนหลงหลินทางนี้ขณะเดียวกันก็ได้ดึงเข็มออกมา แล้วปักลงไปด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเฟิ่งซีเสียอีก
ทั้งสองคนจึงสลับกันฝังเข็มด้วยความว่องไวเช่นนี้ เข็มที่ใช้ฝังหนึ่งชุดก็ได้ปักกระจายลงไปทั่วร่างของเฉินเฟิงจนหมดแล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่เคยรักษานายท่านเชียนนั้น ยังยุ่งยากมากกว่าเสียอีก
ขณะที่ฝังเข็มไปได้ประมาณร้อยกว่าเล่มนั่นเอง ไป๋ซูก็พาลูกน้องเดินออกมาจากประตูทางออก
สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือเฉินเฟิงที่กำลังรักษาตัวอยู่ที่นั่น ต่อมาก็คือไป๋ซิงที่ยืนจ้องมองเขาอยู่อีกด้านหนึ่ง
เขาจึงถามอย่างตกตะลึงว่า “เป็นแกได้ยังไงกัน?”
ส่วนไป๋ซิงก็ตอบอย่างเรียบเฉยว่า “หรือว่าแกคิดไม่ถึงเลยเหรอ? ไอ้น้องชายแสนโง่เขลาของฉัน”
ไป๋ซูหันไปมองหลงหลินสองพี่น้องที่กำลังเหงื่อไหลหยดเต็มหน้า พูดกับไป๋ซิงต่อไปว่า “แกทำลายแผนฉันขนาดนี้ หรือว่าคิดว่าฉันไม่กล้าลงมือกับแกล่ะ คนในตระกูลเราตอนนี้ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวของตระกูลรุ่นต่อไป แกก็เป็นได้แค่เครือญาติเท่านั้นแหละ ถ้าฉันจะจัดการกับแกละก็ ไม่มีใครกล้าขัดขวางทั้งนั้น”
ไป๋ซิงแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเศษสวะ
