วามหมายที่เขาพูดเท่าไหร่นัก แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงสองคนนั้นที่เขาพูดถึงก็หมายถึงหลงหลินสองพี่น้องนั่นเอง
ดังนั้นจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “พวกเธอทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
“แกไม่ต้องไปสนใจหรอก ขอเพียงแค่พาพวกเธอออกไปได้ก็พอแล้ว จำไว้ด้วย อย่าแตะต้องไป๋ซูเด็ดขาด”
ไอ้พวกคนที่อยู่ในโรงงานนั้นก็ล้วนเป็นพวกจิ๊กโก๋ปากซอยทั้งนั้น หลังจากบุกเข้ามาแล้ว เฉินเฟิงก็จับคนหนึ่งไว้ได้แล้วถามว่า “ผู้หญิงสองคนนั้นอยู่ไหน?”
คนนั้นตกใจกลัวจึงชี้ทางไปให้กับเฉินเฟิง แต่ว่าเฉินเฟิงก็ยังซัดเขาจนสลบไป
ส่วนเขาก็บุกลุยเข้าไปตลอดทาง ไม่มีใครที่จะสามารถหยุดยั้งเข้าได้เลย
ขณะที่หลงหลินสองพี่น้องได้เห็นเฉินเฟิงยืนอยู่ตรงหน้าประตู ก็รู้สึกเซอร์ไพรส์มาก
เฉินเฟิงบุกเข้าไปแกะที่ปิดปากของหลงหลินออก หลงหลินจึงพูดด้วยความแตกตื่นว่า “เฉินเฟิง เป็นคุณได้ยังไงกันเนี่ยะ”
เฉินเฟิงพลางแก้มัดให้กับเฟิ่งซี พลางตอบคำถามว่า “มีคนช่วยฉันไว้”
“แต่ว่าแล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่?”
“ก็คนนั้นแหละเป็นคนบอกฉัน”
พูดพลาง เขาก็แก้เชือกที่มัดบนตัวเธอทั้งสองคนออกจนหมดแล้ว
เฟิ่งซีรู้สึกตื้นตันจนกอดเฉินเฟิงไว้ อดไม่ได้ที่ร้องไห้ออกมา
เฉินเฟิงก็ลูบหลังเธอแล้วพูดปลอบใจว่า “เอาล่ะ อย่าร้องไห้อีกเลย ฉันก็กลับมาแล้วนี่ไง”
แต่ว่าเฟิ่งซีกลับยิ่งกอดเขาไว้แน่นมากขึ้น
“รีบไปกันเถอะไม่มีเวลาแล้ว” เป็นเพราะสาเหตุทางร่างกาย เฉินเฟิงจึงไม่กล้าที่จะ
