ทั้งสามคนก็เดินไปตามถนนสายเล็กๆที่เงียบสงบข้างริมทะเลสาบนั้น สายลมจากทะเลสาบพัดผ่านมา นำพาความรู้สึกสดชื่นมาให้ บางครั้งก็ได้ยินเสียงนกที่ไม่รู้จักชื่อร้องขับขานดังเจื้อยแจ้ว ช่างไพเราะเสนาะหูอะไรเช่นนั้น
บริเวณรอบๆก็มีคนเดินผ่านมาบ้างเป็นบางครั้ง ในสถานที่เงียบสงบแห่งนี้ พวกเขาก็ได้ แอบดื่มด่ำกับธรรมชาติไปแล้วครึ่งค่อนวัน
ระหว่างทางนั้น ไป๋ซูก็ยังได้แนะนำอะไรบางอย่าง พูดคุยเรื่องราวที่ตัวเองเคยได้ยินมาบ้าง บางทีก็พูดแซวหยอกล้อไปสองสามคำ แต่สองสาวพี่น้องก็ได้แต่ยิ้มไปตามมารยาท ดูเหมือนรู้สึกไม่ค่อยปกติเพราะยังมีความระแวงอยู่บ้าง
พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามริมทางทะเลสาบอยู่สักพักใหญ่ ก็รู้สึกเหนื่อยล้าบ้างแล้ว ไป๋ซู
จึงเสนอให้ไปพักเหนื่อยที่ศาลาริมทางสักครู่หนึ่ง
พี่น้องสองสาวก็เดินตามเขาเข้าไป
ขณะนี้ภายในศาลาก็มีคนนั่งกันอยู่แล้วสามสี่คน พวกเขาเห็นพวกไป๋ซูเดินเข้ามา โดยเฉพาะสังเกตเห็นหลงหลินสองพี่น้องแล้ว ไอ้คนกลุ่มนั้นตาก็ลุกวาวขึ้นมา
ถึงแม้หลงหลินสองพี่น้องถูกจ้องมองจนอึดอัดบ้างก็ตาม แต่ก็ยังคงนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งในศาลานั้น
เดิมทีที่คิดว่าจะพักเหนื่อยสักครู่แล้วค่อยจากไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่ามีหนึ่งในจำนวนสามสี่คนนั้นเดินเข้ามา ไอ้หมอนี่ผมยาวประบ่า หน้าตาดูดุร้าย
ดูเหมือนมองไม่เห็นไป๋ซูเลย เดินตรงไปยังพี่น้องสองสาว
“น้องสาว ออกมาเที่ยวเหรอ? สนใจจะไปเที่ยวกับพี่เปล่าล่ะ!”
ยังไม่ทันรอให้ห
