เฟิ่งซีรีบถามว่า “งั้นคุณต้องการอะไรกันแน่ จึงจะยอมช่วยพวกเราพาเฉินเฟิงกลับมาได้”
ในใจของหลงหลินกลับนึกถึงเรื่องที่น่าจะเป็นไปได้แล้ว แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมา
ไป๋ซูยิ้มแล้วพูดว่า “เมื่อครั้งแรกที่ได้พบเห็นพวกคุณทั้งสอง ทำให้รู้สึกตกตะลึงกับความงามของพวกคุณทั้งสอง ในใจคิดอยากจะใกล้ชิดพวกคุณทั้งสองขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
แต่ก็ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พวกคุณทั้งสองดูเหมือนจะมีอคติกับฉันอยากมากเลย มักจะแสดงท่าทางที่เย็นชา ทำให้ฉันรู้สึกปวดใจ ฉันรู้ตัวว่าตัวเองก็เป็นคนที่ไม่เลวคนหนึ่ง แต่กลับไม่มีทางที่จะเป็นเพื่อนกับพวกคุณทั้งสองได้เลยแม้แต่นิดเดียว”
หลงหลินก็ได้แต่มองดูไป๋ซูด้วยความเย็นชา ส่วนเฟิ่งซีกลับรู้สึกละอายใจกับท่าทางของตัวเองที่แสดงต่อเขา
ไป๋ซูก็พูดต่อไปอีกว่า “ฉันยินดีที่จะช่วยเหลือพวกคุณทั้งสอง คุณก็อาจจะคิดว่าในใจฉันอยากจะมาใกล้ชิดพวกคุณ แต่แท้จริงแล้วข้อเรียกร้องของฉันมันง่ายนิดเดียว เพียงแค่ให้พวกคุณทั้งสองปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นเพื่อนคนหนึ่งก็พอแล้ว”
เมื่อไป๋ซูพูดจบ หลงหลินกลับอึ้งไปเลย เดิมทีเธอคิดว่าไป๋ซูจะเสนอความต้องการที่มากเกินกว่าเหตุ หนำซ้ำยังต้องการให้เธอทั้งสองยอมจำนนต่อไป๋ซูในเวลาเดียวกันด้วย
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นข้อเรียกร้องที่ง่ายดายเช่นนี้
เฟิ่งซีอ้าปากค้างด้วยความมึนงง ดูเหมือนจะรู้สึกเสียใจที่ทำไม่ดีกับเขาไว้ในสองวันที่ผ่านมานี้
ไป๋ซูมองดูท่าทีของพี่น้อง
