่อนเท่านั้นเอง แกรีบปล่อยพวกเธอไปเถอะ” เฉินเฟิงตอบอย่างจนปัญญา
ไป๋ซูหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง “ดีมาก ขอให้แกตอบคำถามฉันด้วยความจริงใจ ฉันรับประกันว่าจะช่วยแกออกไปให้ได้”
ไป๋ซูฉีกเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งของเฉินเฟิงออกไป บาดแผลตามตัวก็เผยออกมาให้เห็น รอยแผลที่เกิดจากการฟาดของแส้นั้นเริ่มอักเสบมีเลือดปนน้ำเหลืองซึมออกมา ดูแล้วเป็นที่น่าสยดสยอง
“บาดแผลรู้สึกไม่เบาเลยนะ” แต่ว่าเขาพูดพลางมืออีกข้างหนึ่งก็กดลงไปบนบาดแผลที่ใหญ่ที่สุดตรงบริเวณหน้าอก
