ม่ฆ่าแกตอนนี้ เพียงแต่ยังไม่ได้ให้แกลิ้มรสความเจ็บปวดเท่านั้นเอง”
น้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยความเคียดแค้น คิดว่าอะเจ๋ที่ถูกฆ่าตายนั้น เขาก็คือหลานชายของชายชรานั่นเอง
เฉินเฟิงกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจแต่อย่างไร มองไปยังชายชราแล้วแสยะยิ้ม “ถึงแม้จะให้โอกาสฉันอีกครั้งหนึ่ง ฉันก็ยังต้องฆ่าเขาเหมือนเดิม”
เมื่อสิ้นเสียงพูด อะซานก็ชกหน้าเฉินเฟิงไปหนึ่งที
“รนหาที่ตาย”
เฉินเฟิงหันหน้ากลับมา จ้องมองอะซานด้วยสายตาเยือกเย็น ราวกับว่าอยากจะกัดเนื้อตรงใบหน้าของอะซานให้หลุดออกมาเป็นชิ้น
