มือ แขนข้างหนึ่งถูกหักไปแล้ว เพื่อให้เกิดความสมดุลกันทั้งสองข้าง แขนอีกข้างหนึ่งก็ถูกเฉินเฟิงหักไปด้วย
เลือดสดๆสาดกระเซ็นพุ่งกระจายออกมาทั้งสองข้างอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับเปิดก๊อกน้ำทิ้งไว้ ไหลพุ่งออกมาเรื่อยๆอย่างไม่ขาดสาย
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังก้องไปทั่ว แม้แต่เฟิ่งซีที่นั่งอยู่ในรถก็ได้มองเห็นฉากนองเลือดนี้เช่นกัน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นยิ่งขาวซีดมากขึ้น
ท่าทางของเฉินเฟิงกลับยังไม่ยอมยุติลงเพราะสาเหตุนี้ เขาเพียงแต่กระหายเลือดเท่านั้น ไม่ใช่ต้องการอยากทรมานฝ่ายตรงข้าม ดูเหมือนว่าต้องการจะช่วยให้คุณชายเจ๋คนนี้หลุดพ้นจากความเจ็บปวดให้เร็วขึ้น เฉินเฟิงจึงหักคอเขาจนขาดใจตายไปเลย
“หยุดนะ”
ในขณะนี้เอง เสียงดังแว่วมาจากที่ไม่ไกลนัก แต่เฉินเฟิงก็ไม่ได้ตอบสนองเลยแม้แต่นิดเดียว
เฉินเฟิงไม่ได้เกิดความสนใจกับสี่คนนั้นเลย สายตาได้แต่จ้องมองไปยังอะสี่ที่กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นอย่างต่อเนื่อง
เขาเขย่งก้าวขึ้นมาทันที กระโดดไปถึงตรงหน้าของอะสี่ กำลังจะใช้วิธีลงมือตามแบบฉบับของตัวเอง กลับถูกมือข้างหนึ่งขัดขวางการกระทำของเขาไว้
มองไปยังฝ่ายตรงข้าม เมื่อรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นใครแล้วก็ไม่ไปสนใจอีก เฉินเฟิงก็ชกตอบโต้ไปยังเจ้าของมือคนนั้น
คนที่มาก็คือหนึ่งในมือปืนข้างกายของชายชราที่ยืนอยู่พร้อมกับอะสี่ นอกจากเขาแล้วก็ยังมีอีกสี่คนที่ยืนอยู่ข้างตัวเขา
เมื่อเห็นว่าเฉินเฟิงกำลังจะลงมือ คน
