เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ความหวาดกลัวย่อมเป็นเรื่องธรรมดาของคนทั่วไป สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว ถือได้ว่าเป็นภัยพิบัติที่น่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่งเลยทีเดียว
เฟิ่งซีถึงกับตกใจกลัวจนน้ำตาจะไหลออกมา แต่ในขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายหนึ่งดังขึ้น
“เฟิ่งซี นี่ฉันเอง ฉันจะปล่อยคุณนะ แต่คุณห้ามส่งเสียงดังออกมาล่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเฟิงแล้ว เฟิ่งซีก็วางใจ แต่ดูเหมือนนึกขึ้นได้ว่าถึงแม้จะเป็นเฉินเฟิงก็ตาม เขาก็ไม่สมควรที่จะทำเช่นนี้ จึงคิดอยากจะต่อว่าเฉินเฟิง
เฟิ่งซีได้แต่ดิ้นรนอยู่เช่นนั้น กลับไม่พยักหน้าตอบรับออกมา เฉินเฟิงไม่รู้ว่าเธอหมายความว่าอย่างไร ก็ยิ่งไม่กล้าปล่อยมือ จึงพูดขึ้นว่า “ข้างนอกมีคนอยู่ พวกเราอย่าทำให้พวกเขาไหวตัวทัน ถ้าคุณฟังเข้าใจแล้วก็พยักหน้าด้วยนะ”
คราวนี้เฟิ่งซีก็เข้าใจแล้ว จึงรีบพยักหน้าให้เฉินเฟิง
หลังจากหลุดออกมาได้แล้ว เฟิ่งซีก็สูดลมหายใจลึกๆเข้าไป แล้วมองไปยังเฉินเฟิงด้วยความตื่นตกใจ พูดด้วยเสียงเบาๆว่า “มีคนอยู่ข้างนอกเหรอ?”
เฉินเฟิงพยักหน้า
“เป็นใครกันเหรอ? จะมาทำร้ายพวกเราใช่มั๊ย?”
เฉินเฟิงตอบว่า “ไม่รู้สิ แต่ไม่ใช่คนดีแน่นอน คุณรีบหาที่หลบซ่อนตัวไว้ก่อน ฉันจะข้ามไปบอกเตือนหลงหลินก่อน”
เฟิ่งซีลากตัวเฉินเฟิงไว้ แทบจะไม่อยากให้เขาจากไปเลย “ฉันกลัว!”
เฉินเฟิงได้แต่ปลอบโยน “แล้วฉันจะปกป้องพวกคุณเอง คุณรีบซ่อนตัวไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจะพาหลงหลินเข้ามา ฉัน
