งกายค่อยๆ ดีขึ้น เธอจึงไปช่วยเฟิ่งซีทำการฝังเข็มด้วย และเพราะสาเหตุนี้จึงไม่ได้มีเรื่องที่เฟิ่งซีเป็นลมเกิดขึ้นอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความเหนื่อยล้าอยู่ดี และในทุกครั้งเฉินเฟิงก็ต้องคอยช่วยประคองเธอถึงจะออกมาได้
ถึงแม้เฟิ่งซีจะไม่ค่อยยินยอมมากนัก แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก เพราะเธอไม่สามารถปล่อยให้หลงหลินหรือคนตระกูลเชียนมาช่วยพยุงเธอ
และดูเหมือนว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ จึงทำให้เฟิ่งซีตั้งใจหลบหน้าเฉินเฟิงอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังไม่ยอมพูดคุยกับเขาอีก เวลาที่เฉินเฟิงเป็นฝ่ายเข้าไปพูดคุยกับเธอ เธอก็มักจะมองเฉินเฟิงด้วยสายตาที่โกรธเคือง ทำเอาเฉินเฟิงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เพียงไม่นานเวลาเจ็ดวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลงหลินเคยบอกเอาไว้ว่าหลังจากเจ็ดวันแล้วหากนายท่านเชียนยังไม่สามารถฟื้นขึ้นมา แบบนั้นโอกาสของพวกเขาก็จะริบหรี่ทันที แต่ถ้าฟื้นขึ้นมาได้การรับมือหลังจากนั้นก็จะไม่เป็นปัญหาอะไรมาก
ดังนั้นเมื่อวันที่เจ็ดมาถึง คนในตระกูลเชียนต่างพากันอกสั่นขวัญแขวนไปหมด เพราะกลัวว่านายท่านเชียนจะไม่ฟื้นขึ้นมา
วันนี้พวกเขายังคงต้องให้ฝังเข็มดังเดิม แต่ด้านนอกห้องผู้ป่วยกลับมีคนตระกูลเชียนมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก ทว่าเป็นเพราะพวกเขาเข้าใจกฎระเบียบ พร้อมกับกลัวว่าจะไปรบกวนสองพี่น้องตระกูลฉาง พวกเขาจึงขยับตัวออกห่างจากตรงนั้นมาช่วงระยะหนึ่ง
โดยมีเชียนสวนยี่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
“ท่านเจ้าบ้
