้านี้ก็คงจะไปแล้ว ถึงอย่างนั้นถือว่าโชคดีที่ยังไม่หมดวัน แค่รีบให้การรักษาชดเชยก็ยังทันอยู่ รบกวนท่านเจ้าบ้านรอสักครู่ ฉันไปเตรียมตัวแล้วจะรีบตามคุณไปทันที ”
เชียนสวนยี่โน้มตัวลงพร้อมกล่าว： “ไม่กล้าๆ ตอนนี้ตระกูลเชียนของเราไม่ได้ให้การดูแลพวกคุณได้ดีเท่าที่ควร กลับยังมาร้องขอทั้งสองท่านแบบนี้อีก รอให้เรื่องนี้สิ้นสุดแล้วตระกูลเชียนของเราจะตอบแทนพวกคุณอย่างดีที่สุดเลยครับ ”
เฉินเฟิงที่ได้ยินเดิมทีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง เพราะอันที่จริงสภาพของเฟิ่งซีในตอนนี้นั้นไม่ได้สู้ดีมากนัก หากรั้นที่จะฝังเข็มต่อไป ก็ไม่รู้ว่าเธอจะอดทนได้หรือเปล่า แต่เฉินเฟิงที่รู้จักนิสัยของพวกเธอสองพี่น้อง คำพูดที่อยากจะพูดออกมาจึงต้องกลืนกลับไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงก็สะพายกล่องยาพร้อมกับเดินตามหลังเฟิ่งซีไปยังห้องรักษาตัวของนายท่านเชียนอีกครั้ง
หลังจากที่เชียนสวนยี่กล่าวขอบคุณไปหลายรอบ เขาที่รู้เรื่องความเคยชินของพี่น้องตระกูลฉางเป็นอย่างดี จึงได้เดินออกมาจากที่นั่น
จากนั้นรอจนภายในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน เฉินเฟิงจึงค่อยกล่าวถามขึ้นมา ： “ตอนนี้ไม่มีหลงหลินแล้ว คุณสามารถทำได้หรอ？”
เฟิ่งซียกมือขึ้นมาตีเฉินเฟิงหนึ่งที ก่อนจะต่อว่าด้วยความเคือง ： “คุณกำลังดูถูกฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ คุณคิดว่าฉันนั้นด้อยกว่าพี่มากเลยใช่ไหม ？”
ถึงแม้ฝ่ามือนั้นจะไม่ทำให้เขารู้สึกอะไร แต่เฉินเฟิงกลับขยับร่างกายของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เข
