นแล้ว
และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็ทำให้ใจของเฉินเฟิงไม่มีความสุขเช่นกัน ： “เป็นความผิดของผมเอง ทั้งที่ผมเคยให้สัญญาแล้วว่าจะปกป้องคุณและพี่สาวของคุณ แต่กลับปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บไปซะได้ ผมมันไร้ประโยชน์จริงๆ ” เขากล่าวโทษตัวเอง
แต่เฟิ่งซียังคงส่ายหน้าอีกครั้ง： “คุณทำดีที่สุดแล้ว ฉันรู้ว่าคุณจริงใจที่จะปกป้องพวกเราสองคนจริงๆ ในตอนที่เห็นคุณอาละวาดฉันก็รู้แล้ว ทั้งที่ความจริงนั่นควรจะเป็นตัวเลือกในตอนที่ตัวคุณเองได้พบกับอันตรายจนจวนตัวถึงจะทำด้วยซ้ำ แต่เพื่อฉันและพี่สาวแล้ว คุณกลับยอมทำแบบนั้น”
เป็นอย่างที่เฟิ่งซีพูด เฉินเฟิงเข้าใจถึงความเจ็บปวดแบบนั้นเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงพยายามที่จะไม่ใช้พลังจากวิธีย้อนพลังเพื่อเสริมกำลัง แต่เมื่อวานนี้เหมือนว่าเขาจะลังเลอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก็ตัดสินใจใช้ตัวเลือกนั้นอย่างเด็ดเดี่ยวเสียแล้ว
“ผม……” เฉินเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
“ไปดูพี่สาวกันเถอะ” เฟิ่งซีกล่าวแนะขึ้นมา
แล้วทั้งสองจึงเดินไปยังห้องพักของหลงหลินพร้อมกัน
ทันทีที่เข้าไปในห้อง กลิ่นยาสมุนไพรก็โฉยออกมา ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับที่อยู่บนตัวของหลงหลิน เพราะเพียงแค่เข้าไปใกล้หลงหลินก็จะได้กลิ่นของยาสมุนไพรชนิดนี้อบอวลออกมาเช่นกัน
เพียงแต่ในเวลานี้เธอกลับยังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงในอาการหมดสติ
และด้วยผ้าห่มที่คลุมเอาไว้ เฉินเฟิงจึงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าบาดแผลของเธอนั้นอยู่ส่วนไหนของร่างกาย แต่แล้ว
