ละแล้วระหว่างทางเขาก็ได้พบเข้ากับเฟิ่งซีพอดี
“พี่สาวของคุณเป็นยังไงบ้าง？” เฉินเฟิงถาม
เฟิ่งซีในเวลานี้ดูซีดเซียวอย่างมาก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ความน่ากลัวแบบนั้นถือเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้พบเจอ ตอนนี้แม้แต่มองดูเฉินเฟิงเธอก็มักจะแสดงสายตาต่อต้านออกมา
ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงตอบคำถามของเขา ： “พี่ไม่ได้มีอันตรายอะไร เพียงแค่ได้รับความตกใจเท่านั้น คงต้องใช้เวลาสักระยะถึงจะฟื้นขึ้นมา”
เฉินเฟิงที่ได้ยินว่าไม่ได้เป็นอันตรายอะไร เขาถึงวางใจลง ก่อนที่เขาจะนึกถึงเรื่องของเฟิ่งซีขึ้นมาได้พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง ： “แล้วคุณล่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ถึงแม้ว่าผมจะจำได้ แต่นั่นไม่ใช่ความต้องการของผมจริงๆ ”
เฉินเฟิงกล่าวขอโทษสำหรับการกระทำในช่วงท้ายเหตุการณ์นั้นของตัวเอง
เฟิ่งซีส่ายหน้าพร้อมตอบกลับ： “ฉันรู้ดี คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษอะไรหรอก ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณ ฉันอาจจะเป็นแบบเดียวกับพี่สาวไปแล้ว หรือไม่อย่างนั้นก็อาจจะตายไปแล้วก็ได้”
ท่าทีของเธอดูเศร้าหมองอย่างมาก เพราะเดิมทีในใจของเธอหวังที่จะใช้ชีวิตกับพี่สาวในบ้านหลังเล็กๆ ไม่ต้องการที่จะออกมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้
แต่ทว่าตอนนี้เธอกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
ในสภาพที่เศร้าหมองนั้น ทำให้ไม่สามารถเห็นความเป็นตัวเธอก่อนหน้านี้ได้อีกเลย ความสดใสที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ภายใต้สีหน้านิ่งเรียบนั้นตอนนี้ราวกับถูกทำลายไปจนหมดสิ้
