งนี้ต่อไปได้อีกหรือ”
เมื่อเขาพูดจบ แน่นอนว่าคนตระกูลเชียนย่อมเกิดความเดือดดาลขึ้นมาเช่นกัน
แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็เหมือนจะทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
เชียนสวนยี่จึงกล่าวเพิ่มเติม： “หลังจากนี้ให้คุ้มกันลานเล็กแห่งนั้นเอาไว้ให้ดี ทุกท่านไปจัดเวลาให้กับตนเอง รอให้นายท่านฟื้นขึ้นมาแล้วพวกเราค่อยวางแผนกันใหม่อีกครั้ง ถ้าหากสามารถรู้ได้ว่าเขาคนนั้นคือใคร พวกเราจะได้ลบล้างความอัปยศนี้เสียที”
หลังจากถ่ายทอดคำสั่งให้แก่คนในตระกูลเชียนเรียบร้อย ลานเล็กที่พวกเฉินเฟิงพักอาศัยอยู่นั้นก็กลายเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตระกูลเชียนไปในทันที
เช้าตรู่วันถัดมาเฉินเฟิงก็ฟื้นขึ้นมา เขานอนพักอยู่ภายในห้องของตัวเอง ซึ่งในตอนที่ตื่นขึ้นมานั้นข้างๆ เขาไม่มีใครอยู่เลย
เหมือนกับตอนที่ฟื้นขึ้นมาใน ลานหลันจือ เลย แต่แค่ในเวลานี้เฉินเฟิงแทบจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนร่างกายแล้ว
ดูแล้วสิ่งที่เฟิ่งซีพูดนั้นจะไม่ผิดจริงๆ ตอนนี้เขาได้ตัดภาระที่ต้องแบกเอาไว้ไปไม่น้อย จึงให้จากที่ต้องทนรับความเจ็บปวดเป็นเวลาเจ็ดวัน ตอนนี้ก็เหลือเพียงวันเดียวเท่านั้น และหากยังปรับสภาพร่างกายต่อไปอีกเรื่อยๆ ไม่แน่อาจจะย่นระยะเวลาเจ็บปวดให้น้อยลงได้
แต่ว่าทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงความคิดของตัวเขาเท่านั้น
หลังจากที่ลุกขึ้นมา เขาก็พลันฉุกคิดถึงตอนที่ได้เห็นสภาพของหลงหลินขึ้นมา เธอเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปยังห้องพักของหลงหลินทันที แ
