งควบคุมมันได้เลย ซึ่งในตอนนั้นเองที่เฉินเฟิงหันมาตะโกนใส่เฟิ่งซี： “รีบไปซะ รีบออกไปจากตรงนี้เร็วเข้า”
ทว่าสภาพของเฟิ่งซีในตอนนี้แค่จะลุกขึ้นยืนยังนับว่าเป็นเรื่องยากลำบากอย่างมาก
“ผมไม่รู้ว่าจะควบคุมได้อีกนานแค่ไหน คุณรีบไปเร็วเข้า ตอนนี้ผมไม่ใช่ตัวเองอีกแล้ว” เฉินเฟิงตะโกนออกมาอีกครั้ง
ในที่สุดเฟิ่งซีก็รู้ตัวว่าตัวเองจะต้องลุกขึ้นยืนเสียที เธอพยุงตัวเองจากการเกาะกำแพงที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับพยายามอย่างลำบากกว่าจะลุกขึ้นมาได้
ทั้งที่เฉินเฟิงที่อยู่ตรงนั้นดูเหมือนจะเจ็บปวดทรมานอย่างมาก แต่เฟิ่งซีก็ไม่กล้าเข้าไปดู
