ู้ของเขานั้นร้ายกาจอย่างมาก แต่ถ้าเป็นความร่วมมือของตระกูลอู๋และตระกูลเชียนแล้ว จากการวิเคราะห์เชียนหนิงไม่น่าจะหนีรอดออกไปจากทะเลทรายได้ด้วยซ้ำ แต่ว่าทำไมจนถึงตอนนี้แล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะจับตัวเขาได้สักที”
ทันใดนั้นเชียนชิวก็จริงจังขึ้นมา เขาจ้องมองเฉินเฟิงราวกับต้องการที่จะอ่านความคิดภายในใจของเฉินเฟิงอย่างนั้น
“นี่คุณกำลังแอบสอดแนมเรื่องการตัดสินใจในตระกูลเชียนอยู่งั้นหรอ？คุณต้องการจะทำร้ายนายท่านของพวกเราใช่หรือเปล่า？”
ทันทีที่เขาถามจบ เฉินเฟิงถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะมองด้วยสายตางุนงงเช่นเดียวกันกลับไปยังเชียนชิวพร้อมตอบกลับ： “ถ้าหากว่าผมต้องการจะทำร้ายนายท่านของพวกคุณ ผมก็มีโอกาสที่จะลงมืออยู่ทุกวันไม่ใช่หรือไง แล้วจะมาเสียเวลาสอดแนมอีกทำไม”
และตอนนี้เองที่เชียนชิวเหมือนว่าจะเพิ่งคิดได้จึงตอบกลับไปด้วยความละอายใจ： “เอ่อ อันนี้ผมไม่ทันได้คิดจริงๆ แต่ในเมื่อไม่ใช่ต้องการจะทำร้ายนายท่าน แล้วทำไมคุณถึงต้องถามเรื่องพวกนี้ด้วย นี่ถือเป็นเรื่องที่ช่วงนี้คนตระกูลเชียนห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาดเชียว”
เฉินเฟิงตอบกลับ： “นั่นก็เป็นเพราะว่าสงสัยไงล่ะ ทำไม พูดไม่ได้หรือไง？ถ้าหากพูดไม่ได้งั้นก็ช่างมันเถอะ ส่วนเรื่องของพี่น้องตระกูลฉางผมก็จะไม่พูดเหมือนกัน”
สุดท้ายเชียนชิวก็ติดกับดักจนได้ เขาจึงรีบขัดทันที： “ที่จริงก็ไม่ใช่ว่าจะพูดไม่ได้หรอกครับ ในเมื่อคุณเป็นคนที่มารักษานายท่าน
