กนี้คงต้องรบกวนบ้านของคุณอีกเยอะเลย”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เชียนสวนยี่ก็รู้สึกพึงพอใจไม่น้อย เพราะอย่างน้อยคำตอบที่ได้ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้หนทางรักษา หรือว่าเป็นคำพูดที่ต้องรอพระประสงค์ของสวรรค์อะไรพวกนี้
เขาจึงรีบกล่าวขอบคุณทันที： “ขอบคุณทั้งสองอย่างมาก ที่ยินยอมอยู่ที่นี่เพื่อรักษาอาการป่วยของคุณพ่อ ส่วนในเรื่องของที่พักได้มีการจัดเตรียมไว้แล้วครับ”
จากนั้นเชียนสวนยี่ก็พาทั้งสามคนมายังพักยังลานเล็กสำหรับแขก โดยเป็นทีเดียวกับครั้งที่แล้วที่เฉินเฟิงได้มาพัก ซึ่งเป็นกระท่อมไม้ไผ่หลังหนึ่ง
แต่ทว่าครั้งนี้เป็นพวกเขาสามคนมาพักด้วยกัน
“ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ผมคงจะไม่รบกวนการพักผ่อนของพวกคุณสามคนแล้ว ไว้วันพรุ่งนี้ผมค่อยกลับมาหาพวกคุณอีกที”
รอจนกระทั่งเขาจากไป ทางด้านเฟิ่งซีก็ไม่มีอะไรสงสัยอีกแล้ว เพราะหากดูจากความพึงพอใจของเธอในตอนที่กลับเข้ามาอีกครั้งนั้น คาดว่าเธอคงน่าจะได้ออกเดินสำรวจป่าไผ่ที่อยู่ด้านนอกนี้ไปหนึ่งรอบแล้ว
ส่วนหลงหลินก็ไม่ได้สนใจอะไรกับการกระทำของเธอ เพียงเดินเข้าไปในห้องตัวเอง และถึงแม้จะเป็นการเดินสำรวจง่ายๆ แต่ดูเหมือนว่าจะเสียแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียวเพราะตอนนี้เธอดูท่าจะเหนื่อยล้าเอามากๆ
ทางด้านเฉินเฟิงเดินเข้าไปหาเฟิ่งซีแล้วพูดด้วยความห่วงใย： “คุณไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นหรอก ที่นี่ยังมีผมอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง ผมจะดูแลความปลอดภัยของพวกคุณสองพี่น้องเอง”
เฟิ่งซีเหลือบหันไปมอง
