แต่ว่าในเมื่อหลงหลินไม่ติดใจเอาความ เขาก็ย่อมไม่ไปหาเรื่องใส่ตัวอย่างแน่นอน
หลังจากที่กลับมาถึงห้องพักแล้ว นอนอยู่บนเตียง แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับ ในสมองก็ยังนึกถึงภาพเหตุการณ์น่าพิศวาสนั้นอยู่ตลอดเวลา ทรวดทรงองค์เอวอรชรอ้อนแอ้น ขาวใสอมชมพู
นอนพลิกตัวไปมาตลอดค่อนคืนจึงค่อยๆหลับไป
ตื่นมาในวันรุ่งขึ้น หน้าตาก็ดูทรุดโทรมไปมากทีเดียว
เมื่อเฟิ่งซีเห็นเขาแล้ว ก็พูดอย่างตกใจว่า “เมื่อคืนนี้คุณไปเป็นขโมยที่ไหนมาเหรอ? ทำไมถึงดูอ่อนเพลียขนาดนี้ล่ะ?”
เฉินเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันเป็นโจร หรือว่าแอบไปขโมยคุณมาเหรอไง?”
เฟิ่งซีชอบพูดหยอกล้อกับเขาบ่อยครั้ง จึงได้แต่พูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าคนผีทะเล”
แต่ว่าจากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณจะไปขโมยหรือไม่ฉันไม่รู้หรอก เจ้าตัวแสบอย่างคุณอาจจะคิดอยากจะแอบย่องเข้าไปหาใช่ไหมล่ะ?”
เฉินเฟิงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอ เพียงแต่เป็นห่วงปฏิกิริยาของหลงหลินเท่านั้น เมื่อคืนนี้เธอสงบเงียบนิ่งเฉยเกินไป นี่มันไม่เหมือนหญิงสาวปกติทั่วไปที่จะสามารถทำได้เลย ดังนั้นเฉินเฟิงจึงรู้สึกกังวลใจว่าเธออาจจะไปทำอะไรนอกเหนือจากนั้นหรือไม่
“พี่สาวคุณตื่นหรือยังล่ะ?” เขาถาม
แต่ว่าเมื่อได้ยินเฉินเฟิงถามเช่นนี้ ทำให้เฟิ่งซีก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา “คุณทำไมอยู่ดีๆก็ถามถึงพี่สาวล่ะ เมื่อคืนดูเหมือนว่าเธออ่านหนังสือจนดึกมาก ยังไม่ตื่นเลย”
เฉินเฟิงแอบคิดในใจว่า สงสัยจะเป็นเพราะเรื่อ
