นี้ เฉินเฟิงยังไม่ทันได้แยกแยะออกเลยว่าเป็นพี่สาวหรือน้องสาวกันแน่
แต่เวลาผ่านไปนาทีเดียวหรือจะมากกว่านั้น คนข้างนอกก็พูดขึ้นว่า
“คุณเห็นแล้วเหรอ?”
ถูกถามขึ้นอย่างกะทันหัน เฉินเฟิงยังไม่ทันได้ตอบโต้เลย ชะงักไปสักครู่ จึงตอบว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่นอนหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำ ตอนที่คุณเข้ามา ฉันก็……..”
ในใจของหลงหลินตอนนี้ก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่ แต่ชั่วแวบเดียวหลังจากที่เลื่อนประตูฉากกั้นออกไปแล้ว ก็ได้มองเห็นเฉินเฟิงแล้ว ด้วยนิสัยที่สุขุมเยือกเย็นเช่นนั้น ทำให้เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยท่าทีที่รุนแรงเกินเหตุออกไป
เธอรู้ว่าต่อให้ตัวเองตะโกนออกไป ก็จะทำให้น้องสาวตัวเองแตกตื่นตกใจ หนำซ้ำถ้าเฟิ่งซีมาแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะจัดการอะไรได้ทั้งนั้น รังแต่จะทำให้ทั้งสามคนต่างก็เคอะเขินต่อกันเท่านั้นเอง
แต่ว่านอกเหนือไปจากการที่มีสติยั้งคิดแล้ว เธอก็ยังคงเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ส่วนที่สงวนที่สุดในร่างกายของตัวเองให้คนอื่นเห็นแล้ว ก็ย่อมต้องรู้สึกอัดอั้นตันใจและเสียใจเป็นธรรมดา
“แล้วทำไมคุณไม่ส่งเสียง……..หรือว่ามีเจตนาจะทำอย่างนี้”
น้ำเสียงเยือกเย็นลงมาอีกครั้งหนึ่ง เฉินเฟิงก็เดาออกแล้วว่าคนที่ยืนอยู่ข้างนอกประตูคือพี่สาวหลงหลิน แต่นี่กลับทำให้เฉินเฟิงปวดหัวมากขึ้น เขามักจะรู้สึกว่าหลงหลินไม่ค่อยชอบหน้าเขาเท่าไรนัก
“ฉันเปล่านะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะอาบน้ำเสร็จแล้วก็คงออกไป ดังนั้นจึงไม่อยากให้เจอหน้ากันด้วยความเขินอา
