ยอย่างนั้น แต่ว่า……”
“แต่คุณคิดไม่ถึงว่าฉันจะเข้ามา ใช่ไหม?” หลงหลินแย่งพูดแทนเฉินเฟิง
เฉินเฟิงก็ได้แต่พยักหน้า แล้วพูด “อืม ฉันนึกไม่ถึงจริงๆ”
“แล้วคุณคิดจะทำยังไงต่อไป?” ขณะที่เฉินเฟิงกำลังนึกถึงท่าทีของหลงหลินอยู่นั้น ก็กลับได้ยินคำถามขึ้นมาทันทีทันใด
“เออ ฉัน……ถ้าหากพี่สาว……” เขาแตกตื่นตกใจขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์อย่างนี้ยังไงดี
พี่น้องสองสาวคู่นี้อาศัยอยู่ในป่าตั้งแต่เด็ก นิสัยใจคอค่อนข้างรักนวลสงวนตัว หากเป็นหญิงสาวคนอื่น ก็อาจจะคิดว่าเห็นแล้วก็แล้วกันไป นี่ก็เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุเท่านั้น อย่างมากก็ด่าไปสักสองสามคำ
แต่ว่าตอนนี้เขาไม่รู้จริงๆว่าจะจัดการยังไงดี
กลับเป็นว่าหลงหลินพูดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง “คุณไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน คุณก็ไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น รอให้ฉันออกไปก่อน แล้วคุณค่อยออกไปทีหลัง”
เธอพูดจบ เงาร่างที่ทอดลงบนประตูกระจกก็เลือนหายไป เธอก็จะได้เดินออกไปแล้ว
เฉินเฟิงรออยู่ข้างในสักพักหนึ่ง หลังจากได้ยินประตูห้องน้ำเปิดออกแล้ว เขาจึงลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ที่ผ่านมานั้น ดูเหมือนว่าก็ยังคงรู้สึกฉงนมึนงงไม่หาย
