ทำให้ลมปราณของตัวเองต้องแบกภาระหนักขึ้นมาโดยตลอด ดังนั้นทุกครั้งหลังจากที่ใช้เคล็ดวิชาพลังย้อนกลับแล้ว ก็จะทำให้ตะกรันที่อุดตันภายในลมปราณทั้งทั่วร่างเกิดการตีกลับอีกครั้งหนึ่ง ไม่ทำให้คุณเจ็บปวดเจียนตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว คุณยังดีนะ สามารถที่เอามาใช้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่กลัวว่าจะตายเพราะเหตุนี้เลย”
เฉินเฟิงก็รู้สึกไม่มีทางเลือก เขาก็ย่อมไม่อยากจะใช้เป็นธรรมดา แต่ทุกครั้งมันก็ด้วยเหตุสุดวิสัยจริงๆ อาจจะเป็นเพราะความโชคดีของเขาก็ได้ จนถึงทุกวันนี้ยังไม่เคยถึงขั้นตายเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหวสักที
“ค่อยๆปรับสภาพสมดุลเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ตะกรันที่อุดตันภายในระบบลมปราณก็ได้ถูกสลายไปมากแล้ว ถ้าคุณยังใช้วิชาพลังย้อนกลับอีกละก็ น่าจะไม่รุนแรงขนาดนั้นแล้ว ถ้าหากสามารถรักษาถึงขั้นที่ไม่มีการอุดตันหลงเหลืออยู่อีกเลย คาดว่าคงไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว แต่ว่าก็เป็นไปไม่ค่อยได้ที่จะเป็นอย่างนั้น มันเป็นปัญหาของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน” เฟิ่งซีบอกกับเฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่เคยคิดเลยว่าก็ยังมีความเป็นไปได้เช่นนี้อยู่เหมือนกัน ในใจก็ย่อมรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา จึงพูดกับเฟิ่งซีว่า
“ได้มาพบเจอกับพวกคุณ มันเป็นความโชคดีที่สุดของฉันจริงๆเลย”
