ับช่วยพูดแทนเขาแล้ว
แต่ว่าจากนั้นก็มีเสียงใสเยือกเย็นพูดปฏิเสธขึ้นว่า “ไม่ได้ รอให้เขาตื่นแล้วก็ให้เขาไปเลยพวกเราที่นี่ไม่เคยรับคนนอกเข้าพักค้างอยู่แล้ว อีกทั้งยังเป็นคนนอกที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอีกด้วย”
เฉินเฟิงก็แค่อึ้งไปชั่วครู่ ในสมองกำลังนึกภาพจะเป็นคนเยือกเย็นขนาดไหนกัน
เฟิ่งซีมีความเมตตามาก เธอพูดว่า “แต่ว่าพี่ ถ้าหากเขาออกไปแล้ว ยังถูกคนร้ายตามทำร้ายอีก งั้นก็เท่ากับว่าพวกเราไม่ได้ช่วยชีวิตเขาเลยสิ”
