ยังไม่เข้าใจในตัวฉันอย่างถ่องแท้ รอให้คุณรู้จักตัวตนของฉันเมื่อไหร่ คุณก็จะพบว่าฉันอาจจะเผาไหม้ตัวคุณก็ได้นะ”
เฉินเฟิงก็ได้แต่ยิ้ม จะเผาไหม้ตัวเขาได้อย่างไร แล้วจะให้ไปเข้าใจอย่างถ่องแท้ได้อย่างไร อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องของอนาคตแล้ว
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยอยู่นั้น ข้างนอกก็มีเสียงตะโกนเข้ามา น่าจะเป็นพี่สาวคนนั้นที่เฟิ่งซีพูดถึง
“ซีจื่อ”
“มาแล้วจ้า!” เฟิ่งซีก็ขานรับ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไป
เฉินเฟิงมองดูประตูห้องที่เปิดไว้ ก็คิดอยากจะไปดูพี่สาวคนนั้น จึงหยิบผ้าปูโต๊ะนั้นมาห่อตัวเอาไว้ความยาวคลุมถึงกางเกงขาสั้นพอดี เพียงแต่ยาวไม่ถึงหัวเข่าเท่านั้น แต่ว่านี่ก็พอใช้ได้แล้ว ตอนนี้เขาดูเหมือนพวกคนพเนจรคนหนึ่ง
หลังจากคลุมตัวด้วยผ้าปูโต๊ะแล้ว เดินออกไปนอกประตู นี่เป็นลานบ้านที่มีความลึกมากพอสมควร ลักษณะโบราณมาก ดูเหมือนจะเป็นบ้านเก่าแก่ที่มีอายุยาวนานมากแล้ว
เดินผ่านระเบียงทางเดินนี้ ดูเหมือนจะได้ยินเฟิ่งซีกำลังพูดคุยกับอีกคนหนึ่ง
เฉินเฟิงไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความสงสัย และอยากจะฟังว่าสองสาวพี่น้องพูดคุยอะไรกันบ้าง
ได้ยินเสียงที่สดใสเรียบง่ายนั้น เฉินเฟิงก็รู้ว่าเป็นเฟิ่งซี ได้ยินเธอพูดว่า “พี่จ๊ะ เจ้าหมอนั่นฉันดูแล้วก็ไม่เหมือนคนร้ายเลยนะ หรือจะรอให้แผลเขาหายดีก่อน แล้วถึงจะให้เขาออกไปดีล่ะ”
เฉินเฟิงนึกไม่ถึงว่าเพียงแค่ได้พูดคุยกันแป๊บเดียวเมื่อครู่นี้ เฟิ่งซีถึงก
