่รู้เวลาผ่านไปเท่าไร เสียงเปิดประตูไม้ก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
แต่ว่าคนนั้นที่เพิ่งเข้ามายังไม่ทันได้ตอบโต้ ดวงตารู้สึกมืดมิดไปหมด จากนั้นก็ล้มลงบนพื้นอย่างแรง
นั่นมันเป็นฝีมือของเฉินเฟิงที่ตีเขาจนสลบไป เมื่อเห็นอาหารที่ตกกระจายเต็มพื้น ก็รู้ว่าคนนี้เป็นเพียงคนส่งอาหารเท่านั้นเอง
เฉินเฟิงไม่มีเวลามากพอแล้ว ขณะที่ได้ยินเสียงประตูไม้ดังขึ้นนั้น เขาก็ใช้เคล็ดวิชาพลังสวนกลับ ทำให้ร่างกายส่วนที่อ่อนแอของตัวเองหายไปหมดในพริบตา เขาจึงสามารถที่จะแก้มัดออกมาได้
แต่ว่าเคล็ดวิชานี้สัมฤทธิผลเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เขาจำเป็นต้องใช้เวลาภายในครึ่งชั่วโมงนี้หนีออกจากที่นี่ให้ได้
เมื่อประตูไม้เปิดออก ข้างหน้าก็เป็นทางอุโมงค์ที่มืดมิดเส้นทางหนึ่ง ไม่สามารถเห็นแสงสว่างอะไรเลย ก็เหมือนกับเดินอยู่บนทางใต้ดิน
เฉินเฟิงก็ไม่คิดลังเลอะไรอีกแล้ว เดินตรงหน้าไปตามทางอุโมงค์ที่มืดมิด ระหว่างสองข้างทางของอุโมงค์ก็มีห้องแบบเดียวกับที่เฉินเฟิงอยู่ มีประตูไม้ที่เก่าแก่เหมือนกัน ดูเหมือนว่าพร้อมที่จะหักพังลงมาได้ตลอดเวลา
เฉินเฟิงเดินไปอย่างไม่หยุดยั้ง วิ่งพุ่งออกไปราวกับสายฟ้าแลบมุ่งสู่ปลายอุโมงค์อีกด้านหนึ่ง เคล็ดวิชาที่เขาใช้นั้นทำให้เขาไม่มีวิธีที่จะควบคุมความยั้งคิดใจได้เลย เสียงที่เกิดจากฝีเท้าที่หนักหน่วงภายในอุโมงค์นั้น กระทบกำแพงเกิดเสียงสะท้อนดังก้องกังวานขึ้นไม่หยุดหย่อน ในไม่ช้าก็มีคนพบเห็นร่องรอ
