ภายในสวนดอกไม้ของต้นตระกูลเชียน ถึงแม้จะอยู่ในความมืด แสงสลัวที่สาดส่องออกมาจากพุ่มดอกไม้ เพิ่มสีสันความเพลิดเพลินมากยิ่งขึ้น ในช่วงเวลานี้ก็เป็นเวลาที่ดอกไม้พวกนั้นกำลังเบ่งบานเต็มที่ ทำให้ทิวทัศน์งดงามไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่ต่างบานสะพรั่งไปทั่วสารทิศ
เชียนหนิงกำลังเข็นรถกับข้าวค่อยๆเดินมาตามข้างทาง ก้มหน้าลง แต่ระหว่างทางก็คอยสอดส่องคนที่เดินข้างทางเป็นระยะๆ
แต่งตัวด้วยชุดฟอร์มของพนักงานบริการ ในสวนดอกไม้เดิมทีก็ไม่ค่อยมีผู้คนอะไรมากนัก จึงไม่ได้เป็นจุดที่น่าสนใจ
แม้แต่เชียนหนิงเองก็ยังรู้สึกผ่อนคลายลงบ้างแล้ว
แต่ว่า เขาก็ต้องหยุดลง ปากทางข้างหน้ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนขวางอยู่ ดูเหมือนว่ากำลังรอเขาอยู่
คุณชายตระกูลอู๋ แขกผู้มีเกียรติทุกคนในงานไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขาเลย เชียนหนิงรู้จักเขามานานมากกว่านั้นอีก
เขาก็ยังใส่ชุดสูทสีขาวนั้น ดูเหมือนเพื่อมารอเชียนหนิงแล้ว แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเลย
“คนที่แกจะพาหนีเป็นคู่หมั้นสาวของฉันเอง ฉันจึงต้องมาขัดขวางแกไว้”
ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ตาม ขณะที่เขากำลังพูดจาอยู่นั้นใบหน้าก็ยังคงแฝงด้วยรอยยิ้ม
เป็นไปตามแผนที่เฉินเฟิงพวกเขาได้วางไว้เอาแล้ว ตอนนี้หญิงสาวคนนั้นก็ได้หลบอยู่ภายในข้างล่างรถเข็นกับข้าว เธอยังไม่ได้ปฏิเสธคำขอร้องของเชียนหนิง ที่จะหนีตามเชียนหนิงออกไปจากที่นี่
เชียนหนิงมองดูผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้า สีหน้าเขาเคร่งเครียด พูดอ
