ยตระกูลอู๋เพิ่งจะหลบกระบี่กระบวนท่าที่แปดไปได้ แต่เมื่อถึงท่าที่เก้ากระบี่ก็มาอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว เขาแทบจะหมดหนทางสู้แล้ว ในใจตะโกนร้องด้วยความตกใจ
“แย่แล้ว ฉันจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว”
กระบี่ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่แหกออกจากกรง กระโจนเข้าไปกัดอย่างดุร้าย
แต่ว่าขณะที่เขากำลังยอมจำนนต่อชะตากรรมอยู่นั้น ปลายกระบี่ก็มาหยุดอยู่ตรงหัวใจของเขาเพียงเล็กน้อย ก็ไม่แทงเข้าไปอีกต่อไป
คุณชายตระกูลอู๋ก็ยืนงงอยู่ที่นั่น ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองไปยังเชียนหนิง ใบหน้าของเชียนหนิงก็ยังคงเหมือนเช่นเดิม ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรเลย
เชียนหนิงพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ฉันไม่ฆ่าแกหรอก”
พูดเพียงแค่ประโยคเดียว เชียนหนิงก็ไม่พูดเหตุผลใดๆออกมาอีก เขาเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วเดินกลับไปยังรถเข็นกับข้าว
หลังจากที่รอดตายจากชายขอบนรกแล้ว คุณชายตระกูลอู๋ก็ตกใจจนเหงื่อท่วมตัวไปหมด เพียงแต่ล้มเลิกความคิดที่จะไปต่อต้านเชียนหนิงอีกแล้ว
ส่วนเชียนหนิงก็กลับไปเข็นรถกับข้าวเช่นเดิมอีกครั้ง มุ่งหน้าออกไปยังประตูด้านหลัง
“ผู้หญิงคนนั้น ช่วยฉันดูแลเธอดีๆด้วย” คุณชายตระกูลอู๋พยายามที่จะตะโกนพูดคำพูดนี้ออกไป
แต่ว่าเชียนหนิงกลับดูเหมือนว่าจะไม่ได้ยิน
เมื่อกล่าวถึงอีกฝ่ายหนึ่ง เชียนหนิงก็แก้ปัญหายุ่งยากของเขาได้แล้ว แต่ว่าเฉินเฟิงกลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้น
วรยุทธ์ของเชียนสวนยี่นั้นอยู่เหนือเฉินเฟิงอย่างแน่นอน ถ้าไม่ได้อาศัยเคล็ดวิชาพลัง
