สวนกลับแล้ว เฉินเฟิงย่อมไม่สามารถที่จะสู้กับอีกฝ่ายได้เลย
กระบวนท่าที่เขาใช้ไปเมื่อครู่นี้ก็ถูกเชียนสวนยี่แก้ไขอย่างง่ายดายได้อีกครั้ง มิหนำซ้ำเชียนสวนยี่ก็ยังสวนฝ่ามือกลับคืนเพื่อบีบให้เขาล่าถอยออกไป
“ตระกูลเชียนเก่งกาจจริงๆ!”
เฉินเฟิงกล่าวชม
เชียนสวนยี่ก็ได้หยุดลง เพียงแค่ป้องกันไม่ให้เฉินเฟิงหาเรื่องหลี่ชื่อจือได้อีกก็พอแล้ว เขากลับรับคำชมจากเฉินเฟิงอย่างไม่ถ่อมตัวเลย
“คุณเฉินหากยังอยากจะลิ้มลองวรยุทธ์ของตระกูลเชียนเราอีกละก็ ฉันก็พร้อมที่จะน้อมรับคำท้าทุกเมื่อเสมอ เพียงแต่เรื่องในวันนี้ ยังหวังให้คุณเฉินเห็นแก่หน้าตระกูลเชียนเราสักครั้ง ยุติเพียงแค่นี้ก่อน สำหรับในวันหน้าพวกคุณจะจัดการอย่างไรนั้น ตระกูลเชียนเราจะไม่เข้าไปก้าวก่ายอย่างแน่นอน”
เฉินเฟิงคำนวณเวลาดูแล้ว คิดว่าเชียนหนิงน่าจะสามารถหลบหนีออกไปได้แล้ว เพียงแต่เรื่องที่คิดอยากจะฆ่าหลี่ชื่อจือนั้นก็ถูกขัดขวางไว้ได้ นี่ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายบ้างเหมือนกัน
เขาก็ไม่ได้มุ่งมั่นเหมือนตอนแรกแล้ว จึงพูดอย่างไม่แยแสว่า “ในเมื่อคุณพูดเช่นนี้แล้ว ฉันก็จะไว้ชีวิตเขาชั่วคราวไปก่อน เพียงแต่อยากให้เขาจำไว้ว่า ชีวิตนี้เพียงแค่ฝากไว้กับตัวเขาเป็นการชั่วคราวเท่านั้น ฉันจะมาเอาคืนเมื่อไหร่ก็ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฟิงแล้ว เชียนสวนยี่ก็ได้แต่ยิ้มเล็กน้อย ใครอยากจะเอาชีวิตใครกันแน่ เขาก็ไม่ไปสนใจอีกแล้ว
