เขาคือหลังจู่คนนั้น ยังมีพวกลูกน้องที่เป็นฝูงหมาป่าฆ่าคนในมืออีกจำนวนมาก ในใจเขาก็ย่อมรู้สึกสั่นสะท้านกลัวเป็นธรรมดา
เมื่อดื่มเหล้าจนหมดแก้วแล้ววางแก้วเหล้าลง เฉินเฟิงก็เดินออกจากที่นี่ไป
ส่วนตอนนี้ภายในบ้าน กลับมีคนสีหน้าท่าทางกระวนกระวาย
เชียนหนิงยืนอยู่ประตูหน้าห้อง หญิงสาวที่กำลังบรรจงแต่งตัวอยู่ภายในห้องนั่นก็คือนางเอกในค่ำคืนนี้
เมื่อรอจนกระทั่งเด็กสาวสองคนจากไปแล้ว เชียนหนิงจึงเดินเข้าไป
ในห้องแต่งตัวก็เหลือแต่เชียนหนิงและเจ้าสาวเท่านั้น
เจ้าสาวก็นึกไม่ถึงว่าเชียนหนิงจะกลับมาที่นี่ มองหน้าเชียนหนิงอย่างตกตะลึง แล้วพูดว่า “คุณมาได้ยังไงคะ?”
เชียนหนิงพูดว่า “ฉันอยากจะพาคุณออกไปจากที่นี่”
คำพูดของเขาสงบนิ่งมาก เรียบเฉยจนดูเหมือนกับกำลังพูดเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง ราวกับพูดว่ากินข้าวแล้ว วันนี้อากาศดีจังประมาณนั้น
เจ้าสาวคิดว่าตัวเองฟังผิดไป มองไปยังเชียนหนิงด้วยความฉงน หลังจากตกใจได้สองวินาทีจึงพูดขึ้นว่า “คุณบ้าไปแล้ว อยู่ในที่นี่พูดเรื่องอะไรแบบนี้”
เชียนหนิงยังคงพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ฉันไม่ได้บ้า ฉันจะมาพาคุณหนีไป”
“คุณกลับไปเถอะ ฉันจะถือว่าคุณไม่เคยมาที่นี่ก็แล้วกัน”
หญิงสาวก็พูดจริงจังขึ้นมา เธอเชื่อว่าเชียนหนิงจะทำเช่นนั้นแน่นอน แต่เธอรู้ตัวดีว่าไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่ตัวเองก็ไม่ยอมหนีไปกับเชียนหนิงอย่างเด็ดขาด
